Hallo allemaal,
Nog even een laatste update voordat we onze wurmke kunnen voorstellen.
Een paar dagen over tijd inmiddels, maar we wachten rustig af.
Richard heeft net het laatste klusje afgerond: een haak in het plafond van de slaapkamer voor de hangmat (Nature Sway) waar onze kleine de komende maanden in gaat pitten. En natuurlijk gaat slapen als een blokje, in 1 stuk de hele nacht door! Nu zijn we er echt klaar voor. Zelfs de namen, die hebben we bedacht!
Ondertussen genieten van we van een heerlijke zomer, bloeiende pohutukawa's, rozen en hortensia's in overvloed. De oogst in de moestuin is wat matig door achterstalig onderhoud, maar de tomaten beginnen te groeien. Het citroenboompje dat we vorig jaar hebben geplant doet het ook goed en er hangen nu zo'n 8 citroenen aan die nu nog op limoenen lijken.
Verder gaan we nog zoveel mogelijk op pad, uit eten, de zoo en naar de film. We zijn de buurt aan het verkennen 's avonds op wandelingetjes om de heupjes van moeke soepel te houden. Geweldige straatjes en huizen hebben we ontdekt. En zojuist op onze after dinner tippel bedacht dat er voor het kroos van Van der Ham-Huijgen genoeg te ontdekken valt hier rondom en achter het huis!
Maar eerst kijken we uit naar de komst van mijn moeder en mijn zus. Die komen donderdag aan, jippie!
Bedankt voor alle belangstellende berichtjes en smsjes! Tot zover, vers van de pers....we houden jullie op de hoogte.
Berrith
Monday, January 12, 2009
Saturday, November 8, 2008
Spring and babies in the air!
Helaas betekent lente hier stort buien, rukwinden afgewisseld met nu en dan een beetje zon en dat dan zo’n beetje elk uur! Maar vandaag mogen we niet klagen, we hadden de hele dag stralend blauwe lucht en een heerlijk warme zon. Om de dag te vullen hebben we weer een baby beurs afgestruind met een koppel dat nu een zes weken oude baby heeft, gezamenlijk nog even gelunched in 1 van de vele cafés die Wellington rijk is. Daarna nog even ons stem uitgebracht voor de nationale verkiezingen, niet alleen Amerika heeft verkiezingen, en ja wij zijn hier als “residents” gewoon gerechtigd om te stemmen!! Daarna weer lekker naar huis geslenterd, onderweg nog even in een ander café gestopt voor koffie en taart (tja het is weekend!!) en daarna op het deck van de zon genoten. Na zo’n luie dag staat er morgen (zondag) weer sport op de agenda.
Maar zo tikken langzaam maar zeker de dagen weg en komt D-day, oftewel delivery day, steeds dichterbij!! Nog maar twee maanden. Ik kan er dus ook niet omheen om er over te schrijven. Mensen die (net als ik vroeger) absoluut niet geïnteresseerd zijn in baby geleuter adviseer ik dan ook maar direct naar het fotoalbum te gaan waar Berrith nog wat leuke foto’s heeft geplaatst en sla de rest van deze tekst maar over. Vrouwen mogen gewoon doorlezen.
Ik denk dat we de geboorte als echte kiwi’s benaderen. Erg relaxed. Hebben jullie de kinderkamer al klaar? Eh… nee. Hebben jullie al namen? Nou … eh… nee niet echt. Is het hobbelpaard al klaar? Nee ook nog niet. Maar geen stress!! We hebben al heel veel spullen van mijn collega Sally kunnen lenen. Ze moeten alleen nog even in elkaar gezet worden, de kamer is zo omgetoverd, het hobbelpaard wordt voorlopig toch nog niet gebruikt, en zijn/haar naam is zo klaar als een klontje op het moment dat we hem/haar voor het eerst in de ogen kijken.
Waarschijnlijk zijn we dichter bij de datum niet meer zo relaxed als nu. Zo nu en dan heeft 1 van ons (ik dus!) al lichte paniek aanvallen en dan worden er weer snel plannen gesmeed om nog wat ontbrekende spullen aan te schaffen of om het kind in nog een crèche in de buurt te schrijven. Maar hoe bereidt je je nou voor op zo’n ingrijpende gebeurtenis als de geboorte van een kind? Ik persoonlijk ben overtuigd dat de beste voorbereiding het besef is dat wat je ook doet je nooit voorbereidt bent. Waarschijnlijk denken de vrouwen van mijn familie nu, wacht maar af jochie!! Ik verheug me nu al op de toekomstige “I told you so”. Daar heb ik met deze ontboezemingen ook wel om gevraagd natuurlijk, dus hou je straks vooral niet in!! Maar elke geboorte, elk kind en elke ouder is anders. Je kan nog zoveel boeken lezen, mensen spreken of spullen aanschaffen. Uiteindelijk gebeuren er gewoon dingen waar je je niet op voor had bereidt. Bereidt je daar nou maar op voor! Maar goed we zullen het meemaken! We kunnen allebei niet wachten om hem/haar voor het eerst te zien en vast te houden!
Als deel van de voorbereiding doen we een “ante-natal class”. Een soort “alles wat je moeten weten over kinderen krijgen in zes weken” - cursus. Tot mijn grote teleurstelling is het geen pufclub. Toen ik mijn teleurstelling hierover uitte kreeg ik te horen dat iedereen allang weet hoe die adem moet halen…. tja, zit wat in, ik heb duidelijk nog veel te leren…. 1 Keer in de week zitten we met een mengelmoes van Wellington’s finest, rondbuikige vrouwen in een oud kerkgebouw met een kopje kruidenthee te luisteren naar inspirerende verhalen en krijgen goeie tips van ervaringsdeskundigen. Het heeft wel een beetje hoog wierook en kristallen gehalte maar daar staan de deelnemers collectief sceptisch tegenover, voelt wel lekker solidair. Een mooi voorbeeld van de alternatieve benadering van de cursusleidsters is de tip om een vel perkament bij je te hebben tijdens de bevalling want dan kan je direct na de bevalling leuk “placenta stempelen” geweldig voor aan de muur, een ontzettend mooie herinnering voor later ….. juist, ja…. Duidelijk gevalletje van collectieve scepsis! Maar over het algemeen geeft de cursus ons wel een heel goed beeld van wat ons straks te wachten staat wat weer leidt tot een gereduceerd aantal paniek aanvallen. Erg prettig!
De rest van de voorbereiding bestaat vooral uit alle dingen doen die we straks niet meer kunnen. Dus veel sporten. Ik ben me aan het voorbereiden voor mijn eerste Karate “grading” in December. Naar de kroeg. Naar de film. Uiteten. Uitslapen. Weekendjes weg (zie het fotoalbum). En heel veel tijd voor elkaar.
Tot slot willen we Chris en Nicky via deze weg nog even van harte feliciteren met de geboorte van de wonderschone Isabella. Goed voorbeeld doet volgen en wij hopen dus jullie kunststukje straks te kunnen evenaren. Nogmaals gefeliciteerd!
Dit was wel weer even voldoende goed nieuws van onze kant! Over naar Nederland... we horen graag van jullie!!
Richard
Maar zo tikken langzaam maar zeker de dagen weg en komt D-day, oftewel delivery day, steeds dichterbij!! Nog maar twee maanden. Ik kan er dus ook niet omheen om er over te schrijven. Mensen die (net als ik vroeger) absoluut niet geïnteresseerd zijn in baby geleuter adviseer ik dan ook maar direct naar het fotoalbum te gaan waar Berrith nog wat leuke foto’s heeft geplaatst en sla de rest van deze tekst maar over. Vrouwen mogen gewoon doorlezen.
Ik denk dat we de geboorte als echte kiwi’s benaderen. Erg relaxed. Hebben jullie de kinderkamer al klaar? Eh… nee. Hebben jullie al namen? Nou … eh… nee niet echt. Is het hobbelpaard al klaar? Nee ook nog niet. Maar geen stress!! We hebben al heel veel spullen van mijn collega Sally kunnen lenen. Ze moeten alleen nog even in elkaar gezet worden, de kamer is zo omgetoverd, het hobbelpaard wordt voorlopig toch nog niet gebruikt, en zijn/haar naam is zo klaar als een klontje op het moment dat we hem/haar voor het eerst in de ogen kijken.
Waarschijnlijk zijn we dichter bij de datum niet meer zo relaxed als nu. Zo nu en dan heeft 1 van ons (ik dus!) al lichte paniek aanvallen en dan worden er weer snel plannen gesmeed om nog wat ontbrekende spullen aan te schaffen of om het kind in nog een crèche in de buurt te schrijven. Maar hoe bereidt je je nou voor op zo’n ingrijpende gebeurtenis als de geboorte van een kind? Ik persoonlijk ben overtuigd dat de beste voorbereiding het besef is dat wat je ook doet je nooit voorbereidt bent. Waarschijnlijk denken de vrouwen van mijn familie nu, wacht maar af jochie!! Ik verheug me nu al op de toekomstige “I told you so”. Daar heb ik met deze ontboezemingen ook wel om gevraagd natuurlijk, dus hou je straks vooral niet in!! Maar elke geboorte, elk kind en elke ouder is anders. Je kan nog zoveel boeken lezen, mensen spreken of spullen aanschaffen. Uiteindelijk gebeuren er gewoon dingen waar je je niet op voor had bereidt. Bereidt je daar nou maar op voor! Maar goed we zullen het meemaken! We kunnen allebei niet wachten om hem/haar voor het eerst te zien en vast te houden!
Als deel van de voorbereiding doen we een “ante-natal class”. Een soort “alles wat je moeten weten over kinderen krijgen in zes weken” - cursus. Tot mijn grote teleurstelling is het geen pufclub. Toen ik mijn teleurstelling hierover uitte kreeg ik te horen dat iedereen allang weet hoe die adem moet halen…. tja, zit wat in, ik heb duidelijk nog veel te leren…. 1 Keer in de week zitten we met een mengelmoes van Wellington’s finest, rondbuikige vrouwen in een oud kerkgebouw met een kopje kruidenthee te luisteren naar inspirerende verhalen en krijgen goeie tips van ervaringsdeskundigen. Het heeft wel een beetje hoog wierook en kristallen gehalte maar daar staan de deelnemers collectief sceptisch tegenover, voelt wel lekker solidair. Een mooi voorbeeld van de alternatieve benadering van de cursusleidsters is de tip om een vel perkament bij je te hebben tijdens de bevalling want dan kan je direct na de bevalling leuk “placenta stempelen” geweldig voor aan de muur, een ontzettend mooie herinnering voor later ….. juist, ja…. Duidelijk gevalletje van collectieve scepsis! Maar over het algemeen geeft de cursus ons wel een heel goed beeld van wat ons straks te wachten staat wat weer leidt tot een gereduceerd aantal paniek aanvallen. Erg prettig!
De rest van de voorbereiding bestaat vooral uit alle dingen doen die we straks niet meer kunnen. Dus veel sporten. Ik ben me aan het voorbereiden voor mijn eerste Karate “grading” in December. Naar de kroeg. Naar de film. Uiteten. Uitslapen. Weekendjes weg (zie het fotoalbum). En heel veel tijd voor elkaar.
Tot slot willen we Chris en Nicky via deze weg nog even van harte feliciteren met de geboorte van de wonderschone Isabella. Goed voorbeeld doet volgen en wij hopen dus jullie kunststukje straks te kunnen evenaren. Nogmaals gefeliciteerd!
Dit was wel weer even voldoende goed nieuws van onze kant! Over naar Nederland... we horen graag van jullie!!
Richard
Monday, September 1, 2008
Lente in Berriesland
Wees gegroet uit Wellington! Hier gaat alles bijzonder goed. Het zonnetje schijnt weer eens en de groententuin ligt er tip top bij. Met een boel aardbeienplanten, dus daar heb ik hoge verwachtingen van! In het kasje in huis staat onze courgette kampioen weer uitgezaaid, samen met tomaat en slablaadjes. En onze citroenboom die we vorig jaar geplant hebben heeft ook z’n best gedaan. Wel 2 gele citroenen. Die 2 hebben er echt heeeel lang over gedaan, dus ze smaken vast bijzonder goed.
Richard en ik hebben er weer een paar keer op uit kunnen trekken in het weekend, na vele vele weekenden van regen. Om maar weer eens met kiwifeitjes te strooien. We hebben de natste winter sinds 20 jaar en de ene na de andere grondverzakking vindt plaats op de steile volgebouwde hellingen van Wellington. Zo ook bij ons achter het huis. De huisbaas laat vervolgens een paar jochies van 14 met emmers vol grond trappen op en af sjouwen om de boel weer vrij te maken. Hij’s fijn!
Ik werk sinds 3 weken weer bij Inland Revenue als project coordinator. Tot eind oktober en ik verwacht dat ik wel kan blijven tot de baby komt. Ik werk 4 dagen, jippiejee, want wilde vrijwilligerswerk er naast doen, maar zowel hondjes, katten als oudjes em ziekenhuispatienten blijken niet een geschikte omgeving voor mij op het moment als ‘vatbare’ groep. Dus dan ga ik wel shoppen voor een grotere bh ofzo. Ook goed : )
De kleine wurm groeit goed. Op de 2e echo blijkt ie al op papa te lijken: groot! Das fijn…maar wel effe dimmen tegen het einde zou ik zeggen. Alles zag er goed uit, helemaal blij dus. Ondertussen bij de ‘midwife’ ook weer het hartje gehoord. Altijd gaaf om te horen, zo’n steady pogo beat! We zitten nu in week 21 en ik voel wel wat bubbels, maar nog geen getrap. De mevrouw van de echo snapte er niets van, dat ik nog niets voelde ,want er wordt kennelijk heel wat afgesport daarbinnen. Richard is inmiddels zijn zangrepertoire aan het oppoetsen en brengt serenades aan Julia of Romeo. Hoop dat ie gauw ook weer de gitaar erbij pakt. Ricardo kan ook timmeren. Hij heeft een hele mooie gereedschapskist gemaakt (tijdschriftenbak) en een hobbelpaard is in de maak! Mijn pottenbakjes..eh...vallen erbij in het niet. Blijkt een generatie over te kunnen slaan, snif.
Dat was weer even de tussenstand vanuit Windy Welly, waar de zon in huis schijnt!
En ik wil nog even bedanken voor de gezellige post die wij maar blijven ontvangen! Er ligt een stapel kaarten klaar om beschreven en teruggestuurd te worden...al heel lang : )
Berrith
Richard en ik hebben er weer een paar keer op uit kunnen trekken in het weekend, na vele vele weekenden van regen. Om maar weer eens met kiwifeitjes te strooien. We hebben de natste winter sinds 20 jaar en de ene na de andere grondverzakking vindt plaats op de steile volgebouwde hellingen van Wellington. Zo ook bij ons achter het huis. De huisbaas laat vervolgens een paar jochies van 14 met emmers vol grond trappen op en af sjouwen om de boel weer vrij te maken. Hij’s fijn!
Ik werk sinds 3 weken weer bij Inland Revenue als project coordinator. Tot eind oktober en ik verwacht dat ik wel kan blijven tot de baby komt. Ik werk 4 dagen, jippiejee, want wilde vrijwilligerswerk er naast doen, maar zowel hondjes, katten als oudjes em ziekenhuispatienten blijken niet een geschikte omgeving voor mij op het moment als ‘vatbare’ groep. Dus dan ga ik wel shoppen voor een grotere bh ofzo. Ook goed : )
De kleine wurm groeit goed. Op de 2e echo blijkt ie al op papa te lijken: groot! Das fijn…maar wel effe dimmen tegen het einde zou ik zeggen. Alles zag er goed uit, helemaal blij dus. Ondertussen bij de ‘midwife’ ook weer het hartje gehoord. Altijd gaaf om te horen, zo’n steady pogo beat! We zitten nu in week 21 en ik voel wel wat bubbels, maar nog geen getrap. De mevrouw van de echo snapte er niets van, dat ik nog niets voelde ,want er wordt kennelijk heel wat afgesport daarbinnen. Richard is inmiddels zijn zangrepertoire aan het oppoetsen en brengt serenades aan Julia of Romeo. Hoop dat ie gauw ook weer de gitaar erbij pakt. Ricardo kan ook timmeren. Hij heeft een hele mooie gereedschapskist gemaakt (tijdschriftenbak) en een hobbelpaard is in de maak! Mijn pottenbakjes..eh...vallen erbij in het niet. Blijkt een generatie over te kunnen slaan, snif.
Dat was weer even de tussenstand vanuit Windy Welly, waar de zon in huis schijnt!
En ik wil nog even bedanken voor de gezellige post die wij maar blijven ontvangen! Er ligt een stapel kaarten klaar om beschreven en teruggestuurd te worden...al heel lang : )
Berrith
Sunday, July 20, 2008
EXTRA! EXTRA! READ ALL ABOUT IT!!
Voordat ik pagina's vol pen over hoe we het in Nederland hebben gehad en hoe het was om weer terug te komen, neem ik aan dat die klok hiernaast eerst een uitleg verdient. Of is het zo ook wel duidelijk? Politiek correct gezegd: "WIJ ZIJN ZWANGER"!! Eigenlijk is Berrith natuurlijk zwanger en zijn we allebei ontzettend blij dat ze de eerste drie maanden gepasseerd is en we dit fantastische nieuws nu de ether in kunnen slingeren.
Met de baby gaat het ontzettend goed. Ik kan, zoals een trotse vader betaamd, jullie al de eerste ongelofelijke foto's van onze eigen, mooie koffieboon laten zien. Na twaalf weken hebben we namelijk de eerste scan gehad. Hij, in dit stadium noemen we hem nog maar even hij, maar we hebben nog geen idee over het geslacht, poseerde natuurlijk meteen perfect voor de foto, nam nog even de tijd om naar de mensen thuis te zwaaien. Wat is tie geweldig!! We zijn nu al de meest trotste ouders die een kind zich maar kan wensen. Wat zal tie het straks nog zwaar krijgen, hahahaha.
Er gaat hier een hele nieuwe wereld voor me open met even veel vragen als antwoorden: een verloskundige vinden, scans, dit wel en dat niet meer eten of drinken, zwangerschaps yoga, papieren of stoffen luiers, thuis of in het ziekenhuis bevallen, meiden en jongens namen verzinnen, natuurlijke geboorte of niet, hormonaal of niet hormonaal en ga zo maar door. Geweldig is dat we hier vanuit allerlei kanten steun krijgen. Iedereen wil erg graag helpen straks, mede omdat onze familie en vrienden zo ver weg zitten. Zie je toch dat we ook hier al hele goede vrienden hebben gemaakt. Dat geeft een geweldige steun!
Tijdens onze vakantie hebben we genoten van familie en vrienden in Nederland. Het was GEWELDIG om iedereen weer (meestal veel te kort) te zien. Iedereen nog bedankt voor de warme belangstelling, gastvrijheid en de geweldige tijd. Hopelijk zien we jullie allemaal volgend jaar zomer alweer als Berrith, de nieuwe spruit en ik naar Nederland komen voor de bruiloft. De meeste van jullie zullen hier wel al van op de hoogte zijn maar voor degenen die mijn moeder nog niet gesproken hebben, er is niet alleen een kind op komst, we gaan ook trouwen! Ik mag me straks rijk rekenen met een geweldige vrouw en een fantastisch mooi kind. Al jullie baby-adviezen om dit geluk zo te houden zijn natuurlijk van harte welkom!
Terugkomen in Nieuw Zeeland was wel even wennen. Koud, nat en donkere winter hier, al begrijp ik uit de berichten dat dit niet echt veel verschilt van de Nederlandse zomer. Ik hoop dat jullie snel beter weer krijgen. Om ons hier weer een beetje thuis te voelen hebben we de eerste zaterdag meteen een mid-winter kerst feest hier in huis georganiseerd. Alle vrienden kwamen langs en het was hier erg gezellig rond het kampvuur. Daar warmde we wel weer van op.
Inmiddels alweer hard aan de slag met werk natuurlijk. Daarnaast hebben we nieuwe sporten opgepakt. Ik ben karate aan het proberen, noem mij maar de Dutch Windmill, ahum... na de training heb ik altijd een grote portie blauwe plekken, spierpijn en de wetenschap dat van die lange armen niet zo makkelijk te controleren zijn. Nog genoeg te leren dus. Berrith gaat op haar beurt naar de Yoga en pottenbaken. Ik heb me nog ingeschreven voor een cursus houtbewerken en hoop dat ik voor de geboorte nog iets in elkaar schroeven dat straks ook daadwerkelijk de babytest weerstaat.
Dit was wel weer even voldoende goed nieuws van onze kant! Over naar Nederland... we horen graag van jullie!!
Richard
Saturday, April 19, 2008
Zomers worden zooo overgewaardeerd....
Zaterdagochtend en uitslapen, verdomd...het zit er weer eens niet in. Ben er niet zo goed in, behalve doordeweeks, dan zou het wel lukken volgens mij maar daar kom je dan nooit achter.
Koos Werkeloos zit achter de compu. Voor mij is weer een nieuwe fase aangebroken. Gisteren mijn laatste werkdag gehad bij de belastingdienst. De keuze om te vertrekken is goed, want moet nu echt eens de baan gaan vinden waar het vuur harder van gaat branden. Ik ben warm uitgezwaaid door geweldige collega’s (blij te merken dat dit niet ophoudt bij DLG) als de ‘environmental sustainibility’ wereldverbeteraar, dus heb nu echt iets waar te maken!
Ga de komende 2 weken meehelpen met het school vakantieprogramma van ons lokale wijkcentrum om te zien of ik mijn leven wil wijden aan het indoctrineren van kinderen over het milieu en verder weer op banenjacht.
De herfst is hier ondertussen ingeslagen. De beste zomer ooit hebben we achter de rug en die was dan ook heerlijk! Nu eens kijken of ons nieuwe hok hier bestand is tegen kou en vocht. De score tot nu toe….we gaan vooral NIET toegeven dat het slechter is dan Khandallah, NEVAH!
De winterlichting voor de moestuin staat met trappelende voetjes in het minikasje in huis. Met veel liefde het leven gegund door Richard, die nu ook ’s nachts in de regen de tuin bezoekt met koplamp, omdat het winterklaarmaken van de moestuin er in het weekend niet echt van komt. Maar maak me nog geen ECHTE zorgen…..over Richard.
We hebben onze verlate laatste deel klimcursus vorige weekend volbracht. Met de steigijzertjes (en wat angsttraantjes van mij) wat mensen uit gletsjer spleten gehesen. Erg aan te raden als je van gletsjerwandelen houdt… Ik voel me liever als vis in het water en ben begonnen met zwemlessen door Pablo (uit Z-Amerika ja) voor een stoere borstcrawl.
Richard en ik hebben in de zomermaanden nog aan een stukje kiwiana geproeft door te trainen voor een drakenboot wedstrijd. 8 weken bikkelen, met middelmatig resultaat maar het was onvergetelijk. Gauw foto’s kijken, die spreken voor zich. COOL!
We hebben ook nog genoten van bezoek van mijn lieve vriendinnetje Monique. Champagne (Caroline en Joop: die was HEERLIJK!) en wandelingen en lekker kletsen en we kunnen nu ook meepraten over Alles Is Liefde!
Ik ga even kijken of Richard de druilerige dag al tegemoet durft te treden. Hij is nog steeds gelukkig bij de grensbrigade, waar allerlei ontwikkelingen plaatsvinden die het interessant houden volgens mij. Hij heeft zich kunnen herenigen met grote vriend Solis die weer terug in het land is en waarschijnlijk binnenkort zich in Welly komt vestigen, hiep hoi.
Ik zou zeggen…de zomer is OVERRATED, herfst is ook leuk. Gelukkig blijft hier bijna alles groen. Geniet van het lekkere weer mensen!
Berrith
Koos Werkeloos zit achter de compu. Voor mij is weer een nieuwe fase aangebroken. Gisteren mijn laatste werkdag gehad bij de belastingdienst. De keuze om te vertrekken is goed, want moet nu echt eens de baan gaan vinden waar het vuur harder van gaat branden. Ik ben warm uitgezwaaid door geweldige collega’s (blij te merken dat dit niet ophoudt bij DLG) als de ‘environmental sustainibility’ wereldverbeteraar, dus heb nu echt iets waar te maken!
Ga de komende 2 weken meehelpen met het school vakantieprogramma van ons lokale wijkcentrum om te zien of ik mijn leven wil wijden aan het indoctrineren van kinderen over het milieu en verder weer op banenjacht.
De herfst is hier ondertussen ingeslagen. De beste zomer ooit hebben we achter de rug en die was dan ook heerlijk! Nu eens kijken of ons nieuwe hok hier bestand is tegen kou en vocht. De score tot nu toe….we gaan vooral NIET toegeven dat het slechter is dan Khandallah, NEVAH!
De winterlichting voor de moestuin staat met trappelende voetjes in het minikasje in huis. Met veel liefde het leven gegund door Richard, die nu ook ’s nachts in de regen de tuin bezoekt met koplamp, omdat het winterklaarmaken van de moestuin er in het weekend niet echt van komt. Maar maak me nog geen ECHTE zorgen…..over Richard.
We hebben onze verlate laatste deel klimcursus vorige weekend volbracht. Met de steigijzertjes (en wat angsttraantjes van mij) wat mensen uit gletsjer spleten gehesen. Erg aan te raden als je van gletsjerwandelen houdt… Ik voel me liever als vis in het water en ben begonnen met zwemlessen door Pablo (uit Z-Amerika ja) voor een stoere borstcrawl.
Richard en ik hebben in de zomermaanden nog aan een stukje kiwiana geproeft door te trainen voor een drakenboot wedstrijd. 8 weken bikkelen, met middelmatig resultaat maar het was onvergetelijk. Gauw foto’s kijken, die spreken voor zich. COOL!
We hebben ook nog genoten van bezoek van mijn lieve vriendinnetje Monique. Champagne (Caroline en Joop: die was HEERLIJK!) en wandelingen en lekker kletsen en we kunnen nu ook meepraten over Alles Is Liefde!
Ik ga even kijken of Richard de druilerige dag al tegemoet durft te treden. Hij is nog steeds gelukkig bij de grensbrigade, waar allerlei ontwikkelingen plaatsvinden die het interessant houden volgens mij. Hij heeft zich kunnen herenigen met grote vriend Solis die weer terug in het land is en waarschijnlijk binnenkort zich in Welly komt vestigen, hiep hoi.
Ik zou zeggen…de zomer is OVERRATED, herfst is ook leuk. Gelukkig blijft hier bijna alles groen. Geniet van het lekkere weer mensen!
Berrith
Saturday, February 9, 2008
Leuk, leuk, leuk!
Tijd geleden dat we een stukje hebben geschreven en die kerstmutsen konden nachtuurlijk ook al lang niet meer. Dus vol goeie moed maar weer eens achter de PC gekropen.
Australië
Ik ben laatst voor mijn werk drie dagen naar Australië geweest, 2 dagen Canberra ( de hoofdstad), niet echt de meest opwindende plaats op aarde. Erg vreemde stad. Heb daar een tweedaagse vergadering met onze Australische collega’s achter de rug. We zijn elkaars buitengrens, een soort mini EU. Maar om in twee dagen alles te bespreken was wel een beetje gekkenwerk. Heb niet veel van Canberra gezien naast de vergaderzaal en het hotel, maar ben daar ook niet echt rouwig om. Van wat ik heb gezien ben ik niet erg onder de indruk. Op de terugweg nog wel een dagje in Sydney gestopt. Veel beter. Leuke stad!! Ligt tenminste aan het water en je wordt niet meteen belaagd door vliegjes zodra je het airconditioned gebouw verlaat!
Gelukkig hebben we het niet (alleen) druk met werk, maar juist meer met naschoolse activiteiten. We maken hier het beste van de heerlijke zomer en zijn dus zijn zoveel mogelijk buiten. Gelukkig leent ons huisje zich daar perfect voor. Lekker op het deck na het werk met een NZ’s wijntje en kaasje, wat nou stress?
Veggie patch
Naast het deck zitten we ook veel hoog in de tuin. De harde arbeid begint zijn vruchten af te werpen. We hebben al lekker kunnen oogsten. Heel veel sla, rucola, spinazie en andijvie. Niet echt het jaargetijde maar wij zijn dolgelukkig met onze andijviestamppot!! Het is zeker het verkeerde seizoen voor de spuitjes die we geplant hebben. De planten lijken wel een buurthuis voor eenzame koolwitjes. Elke avond probeer ik de rupsen er weer af te halen maar veel laten ze er niet van over. Hopelijk nog net genoeg om straks wat te kunnen oogsten. De specieboontjes en de courgettes zijn wel weer een succes verhaal!! Echt heel goed!! Hebben we al vele avonden lekker van kunnen eten. Zo van de struik de pan in, fantastisch. Wordt je toch wel gelukkig van, zoiets simpels!! De radijs en bospeen doen het weer minder. Nog niet echt kunnen oogsten en ik weet ook niet of ze nog gaan komen. Het lijkt erop of we ze te dicht hebben gezaaid. De tomaten zijn nog een twijfelgeval. Er zijn wel wat groene tomaten, maar niet echt veel en ze rijpen slecht. Laatst ben ik ze maar eens achter hun vodden aan gaan zitten en flink de snoeischaar erin gezet (na het internet te raadplegen natuurlijk). Lijkt alsof dat toch wel heeft geholpen. Dus al met al een beetje een gemend resultaat. Maar we hebben toch alweer heel veel waardevolle lessen geleerd voor de volgende ronde!! Foto’s volgen!
Draken boten
We zijn nog veel meer aan het doen. Via Berrith’s werk werden we de mogelijkheid geboden om deel te nemen aan een drakenboot team. Dat zijn de boten die we in onze eerste maanden in Nieuw Zeeland zagen racen in de haven van Wellington. Ik heb wat foto’s van vorig jaar toegevoegd. Dit is weer echt iets voor hier, dus zeker proberen. Gelukkig hebben we wel het leukste coachende team. Drie maffe kerels die ons elke dinsdagavond een uur door de haven jagen. Hard werk maar wel echt heel gezellig!! We hebben half maart de race en we gaan natuurlijk wel voor de winst!!…. ben benieuwd…..
Snorkelen
We hebben laatst ook weer eens geïnvesteerd in een nieuwe hobby. Voor de Alpine cursus moesten we al investeren in allerlei “gear”, nou we hebben weer wat nieuws gevonden om ons geld aan uit te geven!! We hebben ieder een wetsuit aangeschaft, snorkels, maskers, schoentjes (heb je nodig hier op de scherpe rotsen) en we lenen voorlopig “fins”, “weight belts” en handschoenen. Een collega van mij, heet ook Richard (Dickie voor intimi) neemt ons mee en leert ons de kneepjes van het snorkelen. Je moet wel begrijpen dat mensen in Nieuw zeeland niet zomaar voor de lol iets doen. Snorkelen doe je hier om eten op tafel te brengen. Er wordt gedoken naar Paua (Abalone), crayfish (soort kreeft maar dan zonder de scharen), vis, Jakobsschelpen, kokkels, mossels, krab, etc, etc, etc. Alles wat ze op de BBQ kunnen smijten eigenlijk. Wij hebben nog Paua in de vriezer liggen, ik heb me er nog niet aan gewaagd om die te ontleden en tot iets eetbaar te maken. Ga binnenkort een poging wagen!! En we hebben laatst mossels meegenomen naar vrienden voor het diner. Het plan is om onze wetsuits ook te gaan gebruiken voor scuba-duiken en surfen!! We willen alles wel proberen!!
Nou heb ik het nog niet eens gehad over alle openlucht concerten, BBQ’s, feestjes, etc. etc. Maar nu begrijpen jullie de titel misschien, we zijn druk met genieten!!. We hebben als ik naar de mensen om ons heen moet luisteren ook één van de mooiste zomers sinds tijden. Dus we moeten er nu ook wel van genieten,.
We hopen dat jullie ook genieten en denken natuurlijk heel veel aan jullie allemaal!! We zijn altijd heel erg blij met alle berichtjes die we van jullie ontvangen!!!!
Cheers,
Richard
Australië
Ik ben laatst voor mijn werk drie dagen naar Australië geweest, 2 dagen Canberra ( de hoofdstad), niet echt de meest opwindende plaats op aarde. Erg vreemde stad. Heb daar een tweedaagse vergadering met onze Australische collega’s achter de rug. We zijn elkaars buitengrens, een soort mini EU. Maar om in twee dagen alles te bespreken was wel een beetje gekkenwerk. Heb niet veel van Canberra gezien naast de vergaderzaal en het hotel, maar ben daar ook niet echt rouwig om. Van wat ik heb gezien ben ik niet erg onder de indruk. Op de terugweg nog wel een dagje in Sydney gestopt. Veel beter. Leuke stad!! Ligt tenminste aan het water en je wordt niet meteen belaagd door vliegjes zodra je het airconditioned gebouw verlaat!
Gelukkig hebben we het niet (alleen) druk met werk, maar juist meer met naschoolse activiteiten. We maken hier het beste van de heerlijke zomer en zijn dus zijn zoveel mogelijk buiten. Gelukkig leent ons huisje zich daar perfect voor. Lekker op het deck na het werk met een NZ’s wijntje en kaasje, wat nou stress?
Veggie patch
Naast het deck zitten we ook veel hoog in de tuin. De harde arbeid begint zijn vruchten af te werpen. We hebben al lekker kunnen oogsten. Heel veel sla, rucola, spinazie en andijvie. Niet echt het jaargetijde maar wij zijn dolgelukkig met onze andijviestamppot!! Het is zeker het verkeerde seizoen voor de spuitjes die we geplant hebben. De planten lijken wel een buurthuis voor eenzame koolwitjes. Elke avond probeer ik de rupsen er weer af te halen maar veel laten ze er niet van over. Hopelijk nog net genoeg om straks wat te kunnen oogsten. De specieboontjes en de courgettes zijn wel weer een succes verhaal!! Echt heel goed!! Hebben we al vele avonden lekker van kunnen eten. Zo van de struik de pan in, fantastisch. Wordt je toch wel gelukkig van, zoiets simpels!! De radijs en bospeen doen het weer minder. Nog niet echt kunnen oogsten en ik weet ook niet of ze nog gaan komen. Het lijkt erop of we ze te dicht hebben gezaaid. De tomaten zijn nog een twijfelgeval. Er zijn wel wat groene tomaten, maar niet echt veel en ze rijpen slecht. Laatst ben ik ze maar eens achter hun vodden aan gaan zitten en flink de snoeischaar erin gezet (na het internet te raadplegen natuurlijk). Lijkt alsof dat toch wel heeft geholpen. Dus al met al een beetje een gemend resultaat. Maar we hebben toch alweer heel veel waardevolle lessen geleerd voor de volgende ronde!! Foto’s volgen!
Draken boten
We zijn nog veel meer aan het doen. Via Berrith’s werk werden we de mogelijkheid geboden om deel te nemen aan een drakenboot team. Dat zijn de boten die we in onze eerste maanden in Nieuw Zeeland zagen racen in de haven van Wellington. Ik heb wat foto’s van vorig jaar toegevoegd. Dit is weer echt iets voor hier, dus zeker proberen. Gelukkig hebben we wel het leukste coachende team. Drie maffe kerels die ons elke dinsdagavond een uur door de haven jagen. Hard werk maar wel echt heel gezellig!! We hebben half maart de race en we gaan natuurlijk wel voor de winst!!…. ben benieuwd…..
SnorkelenWe hebben laatst ook weer eens geïnvesteerd in een nieuwe hobby. Voor de Alpine cursus moesten we al investeren in allerlei “gear”, nou we hebben weer wat nieuws gevonden om ons geld aan uit te geven!! We hebben ieder een wetsuit aangeschaft, snorkels, maskers, schoentjes (heb je nodig hier op de scherpe rotsen) en we lenen voorlopig “fins”, “weight belts” en handschoenen. Een collega van mij, heet ook Richard (Dickie voor intimi) neemt ons mee en leert ons de kneepjes van het snorkelen. Je moet wel begrijpen dat mensen in Nieuw zeeland niet zomaar voor de lol iets doen. Snorkelen doe je hier om eten op tafel te brengen. Er wordt gedoken naar Paua (Abalone), crayfish (soort kreeft maar dan zonder de scharen), vis, Jakobsschelpen, kokkels, mossels, krab, etc, etc, etc. Alles wat ze op de BBQ kunnen smijten eigenlijk. Wij hebben nog Paua in de vriezer liggen, ik heb me er nog niet aan gewaagd om die te ontleden en tot iets eetbaar te maken. Ga binnenkort een poging wagen!! En we hebben laatst mossels meegenomen naar vrienden voor het diner. Het plan is om onze wetsuits ook te gaan gebruiken voor scuba-duiken en surfen!! We willen alles wel proberen!!
Nou heb ik het nog niet eens gehad over alle openlucht concerten, BBQ’s, feestjes, etc. etc. Maar nu begrijpen jullie de titel misschien, we zijn druk met genieten!!. We hebben als ik naar de mensen om ons heen moet luisteren ook één van de mooiste zomers sinds tijden. Dus we moeten er nu ook wel van genieten,.
We hopen dat jullie ook genieten en denken natuurlijk heel veel aan jullie allemaal!! We zijn altijd heel erg blij met alle berichtjes die we van jullie ontvangen!!!!
Cheers,
Richard
Friday, December 21, 2007
Meri Kirihimete!
Vanuit een zomers Wellington wensen wij jullie een gezellige kerst toe en heel veel goeds, gezonds en moois voor 2008!
Ik schrijf 21 December 2007. De laatste werkdag vóór de kerst voor Richard. Ik ga maandag nog wat pieken verdienen voor een nieuwe set krulspelden. Allebei vieren we vandaag ‘Secret Santa’ op het werk wat betekent dat je loodjes trekt en een kadootje koopt voor je collega en dat blijft dan geheim. Soort Valentijns Sinterklaas dus.
Iedereen heeft zijn barbecue in het vet staan voor de kerst en waarschijnlijk ook nog wel een boom opgetuigd, maar wij hebben niet zo’n arme slaphangende drommel in huis genomen. De echte kerstsfeer gaan we creëren op 25 Juni met een heus kerstdiner. Ik heb net wel wat kerstdingen in een plant gehangen en dat was ‘m dan wel! Wat wel heel leuk is, is dat Caroline, Joop en kleine Sara bij ons zijn met de kerst, dus nu heb ik opeens wel zin om even ergens kerstlampies vandaan te halen! Die heb je hier ook met zonnepaneeltjes…lijkt me wel wat. Voor ons wordt kerst dus lekker buiten zijn met een glas overheerlijke witte wijn en als we daar teveel van drinken waarschijnlijk ook nog wat tranen met tuiten omdat we jullie rond deze tijd toch wel meer missen dan anders en ook de lichtjes en donkere straten.
De moestuin is klaar! Zie het fotoalbum voor de eerste kiekjes. Het heeft ons 3 weekenden gekost vanaf kaalkap tot poten van de laatste tomatenplant (18 stuks in totaal…we moeten nog heel wat leren). We kunnen onze weekenden nu eindelijk besteden aan andere dingen dan huis en tuin. Vorige week een dagwandeling gemaakt in de buurt. Het was warm en zwoegen en daar heb ik de gek een ontsteking aan over gehouden in mijn been dus de 4daagse wandeling die Richard en ik gingen maken met kerst moeten we aflassen. Erg balen, maar we verzinnen wel andere leuke dingen.
Ondertussen al heel wat restaurantjes ontdekt (vrijdags na een week werken) en films bekeken (Once is een aanrader!). En dan vele barbecues die we afstruinen, altijd maar weer me je eigen eten dat je mee moet zeulen + je drinken. Handig als je zelf een feestje geeft, dat wel, maar het heeft ons heel wat plan stress opgeleverd, zeker als je 2 feestjes op een avond hebt omdat we 1: nooit wat in huis hebben en 2: geen zin hebben om in de keuken te staan op zaterdag middag. Maar resultaat is wel dat we een aspergetaart nu blindelings kunnen maken.
Verder lezen we ons een ongeluk. Er staat wel een tvtje in huis maar die is niet aangesloten. Omdat ik een paar dagen mank loop en ik niet zo vroom ben dat ik de hele dag met een boek op schoot kan zitten heeft Richard gisteren een DVD speler voor me (ons) gekocht en kunnen we nu eindelijk filmpjes bij de beste videotheek van Wellington halen, bij ons om de hoek. En dan alleen zonder ondertiteling kijken want daar is ons scherm te klein voor.
Tis nog geen Oudjaarsavond, maar omdat dit toch een soort afsluiter van het jaar is:
Mooiste van 2007: samen met Richard leven in Nieuw Zeeland. Minste van 2007: ver weg zitten van onze familie en vrienden (maar dan wel weer mooi om te ontdekken dat het zijn met vrienden en familie voor ons allebei de grootste bron van genieten is!).
Tis nog geen Oudjaarsavond, maar omdat dit toch een soort afsluiter van het jaar is:
Mooiste van 2007: samen met Richard leven in Nieuw Zeeland. Minste van 2007: ver weg zitten van onze familie en vrienden (maar dan wel weer mooi om te ontdekken dat het zijn met vrienden en familie voor ons allebei de grootste bron van genieten is!).
p.s. wisten jullie dat Santa elfjes heeft om te helpen en dat Coca Cola Santa bedacht heeft?!
Meri Kirihimete! (maori voor Merry Christmas!)
Tuesday, November 6, 2007
Verhuisbericht
G’day!!
Das een tijd geleden!! Ja Berrith schrijft ook zulke leuke stukjes dat ik me er niet aan wilde wagen! Maar nou moet ik toch echt met de billen bloot en weer eens een stukkie oppennen. Mijn bijdrage leveren….
Ik ga er voor het gemak maar even vanuit dat jullie niet zitten te wachten op een enorme lap tekst dus ik zal me tot de kern beperken en foto’s de rest van het verhaal laten vertellen. Geen boek zonder plaatjes!
We zijn verhuisd!! We huren nu een huisje voor ons zelf. Wat een plekkie!! Helemaal in het groen met een enorme tuin en terras en nog op loopafstand van de stad ook! Helaas hebben we wel ons geweldige uitzicht op moeten geven maar we krijgen er heel wat voor terug. We wonen nu in één van de oudste straatjes van Wellington. Op de rand van het bos, we hebben plek voor een “veggie patch” en gaan binnenkort een kat uit het asiel redden. Heerlijk toch! Al uw gelukwensen kunt u sturen naar:
25 Holloway Road
Aro Valley
Wellington 6002
We hebben geen servies, TV, wasmachine, etc, etc, etc. We hebben wel al een telefoonnummer, maar nog geen telefoon…. :) Dus komend weekend rommelmarkten en de locale Emmaus plunderen en voor een paar knaken staat je huis alweer vol met andermans rommel, heerlijk toch! Van het weekend zetten we wel even wat impressies in het fotoboek. Kunnen jullie zien dat Hans en Grietje er warmpjes bij zitten!
We zijn ook nog op vakantie geweest met Berrith’s ouders. Maar daar zal Berrith jullie binnenkort wat meer over vertellen. Wat ik nog wel even kwijt wilt is dat ik een reactie kreeg op onze website “jullie zijn altijd op vakantie”. Nou was het maar zo. We gaan jullie natuurlijk niet vervelen met de lange uren die wij op kantoor maken. We hebben hier maar vier weken vakantie per jaar… errug karig vergeleken met de luxe die we gewend waren bij LNV. Meeste foto’s die je ziet zijn van weekendtripjes. Want we halen natuurlijk wel het maximale uit de tijd die we wel hebben. GENIET!!
Even deze plaat nog wat grijzer draaien: Bedankt voor alle reacties!!! Heerlijk om te horen van jullie! Keep them coming! Geen TV, dus elk bericht wordt gegarandeerd beantwoord!
Cheers,
Richard
Das een tijd geleden!! Ja Berrith schrijft ook zulke leuke stukjes dat ik me er niet aan wilde wagen! Maar nou moet ik toch echt met de billen bloot en weer eens een stukkie oppennen. Mijn bijdrage leveren….
Ik ga er voor het gemak maar even vanuit dat jullie niet zitten te wachten op een enorme lap tekst dus ik zal me tot de kern beperken en foto’s de rest van het verhaal laten vertellen. Geen boek zonder plaatjes!
We zijn verhuisd!! We huren nu een huisje voor ons zelf. Wat een plekkie!! Helemaal in het groen met een enorme tuin en terras en nog op loopafstand van de stad ook! Helaas hebben we wel ons geweldige uitzicht op moeten geven maar we krijgen er heel wat voor terug. We wonen nu in één van de oudste straatjes van Wellington. Op de rand van het bos, we hebben plek voor een “veggie patch” en gaan binnenkort een kat uit het asiel redden. Heerlijk toch! Al uw gelukwensen kunt u sturen naar:
25 Holloway Road
Aro Valley
Wellington 6002
We hebben geen servies, TV, wasmachine, etc, etc, etc. We hebben wel al een telefoonnummer, maar nog geen telefoon…. :) Dus komend weekend rommelmarkten en de locale Emmaus plunderen en voor een paar knaken staat je huis alweer vol met andermans rommel, heerlijk toch! Van het weekend zetten we wel even wat impressies in het fotoboek. Kunnen jullie zien dat Hans en Grietje er warmpjes bij zitten!
We zijn ook nog op vakantie geweest met Berrith’s ouders. Maar daar zal Berrith jullie binnenkort wat meer over vertellen. Wat ik nog wel even kwijt wilt is dat ik een reactie kreeg op onze website “jullie zijn altijd op vakantie”. Nou was het maar zo. We gaan jullie natuurlijk niet vervelen met de lange uren die wij op kantoor maken. We hebben hier maar vier weken vakantie per jaar… errug karig vergeleken met de luxe die we gewend waren bij LNV. Meeste foto’s die je ziet zijn van weekendtripjes. Want we halen natuurlijk wel het maximale uit de tijd die we wel hebben. GENIET!!
Even deze plaat nog wat grijzer draaien: Bedankt voor alle reacties!!! Heerlijk om te horen van jullie! Keep them coming! Geen TV, dus elk bericht wordt gegarandeerd beantwoord!
Cheers,
Richard
Sunday, September 2, 2007
Sneeuwgrotten op de vulkaan
1 September: de lente is officieel begonnen! Hoewel de meeste bomen en struiken het hele jaar door groen zijn, is de overgang van winter naar lente toch te merken aan bloesem, witte klokjes en narcissen. We hebben alweer een paar mooie dagen meegemaakt en de dagen worden merkbaar langer. Voor ons ligt nu een periode van veel wind (nog meer?) wat typerend is voor Welly’s lente. De winter was ongewoon mild dus die voorspelde ellende gaan we volgend jaar misschien meemaken. Hoewel, het huis was nu al koud genoeg…
We hebben een rustig weekend achter de rug van uitslapen, huurhuizen afstruinen, wasdraaien (gaat hier heel snel met een wascyclus van een half uur), koffie drinken en een kleine blikverbreding door het huren van de film ‘Blood Diamonds’. Op dit eilandje in de Stille Oceaan lijken dat soort gebeurtenissen zo ver van je bed. Alsof je op een andere planeet zit.
Maar goed, een beetje aanmodderen thuis was erg welkom na de aflopen klimweekenden welke we vorig weekend hebben afgesloten met een indrukwekkende ‘snow caving’ weekend.
Vorige week vrijdag vertrokken we weer met de minibusjes richting Ruapehu en dit keer met een nog grote uitrusting want we gingen overnachten in de sneeuw. Ik moet zeggen dat Richard en ik hier nogal een onbehagelijk gevoel bij hadden en het leek wel of we de enige waren. Ik zat er al de hele week tegenaan te hikken met de vraag of we ‘t wel warm genoeg zouden hebben in de sneeuw etc. We waren wel erg verheugd door de eerste positieve weersvoorspelling van alle 4 weekenden dat we op Ruapehu geweest zijn.
Zaterdagochtend om 9 uur vertrokken we vanuit de lodge, na een inspectie van onze uitrusting door groepsleider Paul. 2 uur omhoog gelopen met stijgijzers en best zware bepakking en uiteindelijk aankomen op het plateau vanwaar we zouden afdalen naar een door een paar instructeurs gemaakte richel. Deze richel was het paadje waarlangs wij de grotten gingen graven. Om het te begrijpen; vooral maar even kijken naar het fotoalbum. Als je iets liet vallen tijdens het graven (of tijdens het naar de wc gaan), dan zou dat een paar 100 meter de diepte in glijden. Tijdens het omhooglopen naar deze verblijfplek had ik per ongeluk mijn waterfles al laten vallen en die ging met een rotgang meters naar beneden en mijn groepsgenoten maar proberen om ‘m tegen te houden. Beetje een pinball machine effect...de fles die alle kanten op schoot, kan je het jevoorstellen?
We hebben 7 uur over het graven gedaan! Eerst beginnen met een tunnel van 1 bij 1 meter en 2 meter diep. Daarna omhoogwerken zodat er gestaan kan worden en er met meerdere mensen in de grot gewerkt kan worden aan een slaapplateau voor 5 personen, een nis voor onze rugzakken en een kookplateau. Een paar mensen hakken en graven en een paar mensen schuiven de sneeuw via een stuk zeil op de grond de helling af. Erg zwaar werk en in het begin ook zeker claustrofobisch. Richard was echt een held, die heeft letterlijk bergen verzet!
Uitgerekend is er zo’n 14m3 sneeuw verplaatst door ons. We hebben de grot nog versierd met wat troep in het thema ‘Tropical Paradise’ en wat nisjes uitgehakt voor kaarsjes! Daarna meteen begonnen met eten koken terwijl de rest die niets deed direct in zijn slaapzak moest kruipen om wat ruimte voor de anderen te creëren.
De grot was echt heel gaaf! Het is heel erg stevig en rond de –2 graden. De kou tijdens het slapen viel mee, maar niemand heeft echt een oog dicht gedaan door het gesnurk van mede holbewoners. Ook hoorden we 's nachts af en toe wat rommelen in de bergen. Gloep, je moet er niet aan denken dat er een lawine naar beneden komt. Volgens mij ben je hartstikke veilig in zo'n grot, maar je moet je wel weer uitgraven.
Wij hadden Paul en Marilyn van de cursus bij ons en Craig, een fotograaf van de Welly’s Dominion Post. Hij heeft super foto’s gemaakt en we keken reikhalzend uit naar de zaterdag editie van dit weekend. Helaas nog niets gezien!
In totaal zijn er dus 4 ‘caves’ gemaakt en een toilet! Helemaal aan de andere kant van de richel dus dat is gezellig langs elkaar heen schuiven en hopen dat je niet de berg afglijdt. De poepdoos was een reuze ‘Remia’ emmer en ik heb vrolijk van alles gebruik gemaakt. Ik bedoel, je doet de ‘snow cave experience’ of je doet ‘m niet. Ik dacht dat ik al heel wat mooie uitzichten had gehad tijdens boodschappen doen, maar dit sloeg echt alles. Uitzicht op een besneeuwde vulkaan terwijl je op een levende vulkaan zit!
De volgende dag zijn we omhoog gegaan naar de top. Beetje vermoeiend na een hele dag graven. Strak blauwe lucht en prachtige sneeuw en...ijs! Je weet dat als je op een ijshelling staat, de 10 punten van je stijgijzer je met gemak rechtop houden, maar ja….weten en voelen. Ik heb dus een paar keer staan janken om een stuk ijs te overbruggen terwijl er 20 man op me stond te wachten. Dat dus NOOIT meer. De uiteindelijk top heb ik niet meer gehaald. Was echt te moe. Richard gelukkig wel en die heeft daar een mooi momentje van (zelf)overwinning ervaren. Echt geweldig! Daarna terug naar de grotten, spullen opgeruimd en nog een tegenvallend stuk teruggelopen naar de lodge van de wandelclub. Om 19.00 zaten we met rooie koppen van de zon in het busje en ik denk dat we om 00.30 de deur achter ons dichttrokken in Khandallah. Wat een fantastische ervaring en dat zie je wel aan de foto’s! Ben wel een beetje trots op onszelf!
Toen weer een maandag. Mijn eerste werkdag bij Inland Revenue als teamcoördinator en PA van de manager. Manusje van alles voor 3 maanden. De club is leuk en ik kijk het rustig aan. Betaalt prima dus ik hou wel wat over voor een potje nagelak. Nog een levensveranderende ervaring opgedaan: ben naar een Tupperware party geweest! Mag natuurlijk niet ontbreken op mijn lijstje en ik ben dus begonnen (doch bescheiden) aan een verzameling niet te stapelen plastic troep die over een paar jaar de keukenkast uit komt zijlen als Richard ‘m opendoet. Over 2 weken ‘hosten’ Jay en ik de volgende party : ) en Jay gaat er volgens mij persoonlijk voor zorgen dat iedereen blijft kopen net zolang totdat wij een mooi gastvrouw kado krijgen. Ik geloof dat ze voor de pizzacooker gaat…hoe verzin je het. Een APPARAAT waar je pizza in kan maken. Voor alle duidelijkheid: we hebben een oven!
En Richard en ik kijken uit naar de 30e verjaardag van huisgenoot Simon. Die pakt het serieus aan met een prachtige uitnodiging voor een cocktail party bij ons thuis en hij heeft alle drank in huis die je maar kan bedenken en de catering is al besteld! Ik heb er zin in!!! Natuurlijk gaat het niet tippen aan jouw feestjes, Mo…maar ik zal de strawberry margarita zelf even gaan shaken!
Da wast weer! Cheerio van BerRies!
We hebben een rustig weekend achter de rug van uitslapen, huurhuizen afstruinen, wasdraaien (gaat hier heel snel met een wascyclus van een half uur), koffie drinken en een kleine blikverbreding door het huren van de film ‘Blood Diamonds’. Op dit eilandje in de Stille Oceaan lijken dat soort gebeurtenissen zo ver van je bed. Alsof je op een andere planeet zit.
Maar goed, een beetje aanmodderen thuis was erg welkom na de aflopen klimweekenden welke we vorig weekend hebben afgesloten met een indrukwekkende ‘snow caving’ weekend.
Vorige week vrijdag vertrokken we weer met de minibusjes richting Ruapehu en dit keer met een nog grote uitrusting want we gingen overnachten in de sneeuw. Ik moet zeggen dat Richard en ik hier nogal een onbehagelijk gevoel bij hadden en het leek wel of we de enige waren. Ik zat er al de hele week tegenaan te hikken met de vraag of we ‘t wel warm genoeg zouden hebben in de sneeuw etc. We waren wel erg verheugd door de eerste positieve weersvoorspelling van alle 4 weekenden dat we op Ruapehu geweest zijn.
Zaterdagochtend om 9 uur vertrokken we vanuit de lodge, na een inspectie van onze uitrusting door groepsleider Paul. 2 uur omhoog gelopen met stijgijzers en best zware bepakking en uiteindelijk aankomen op het plateau vanwaar we zouden afdalen naar een door een paar instructeurs gemaakte richel. Deze richel was het paadje waarlangs wij de grotten gingen graven. Om het te begrijpen; vooral maar even kijken naar het fotoalbum. Als je iets liet vallen tijdens het graven (of tijdens het naar de wc gaan), dan zou dat een paar 100 meter de diepte in glijden. Tijdens het omhooglopen naar deze verblijfplek had ik per ongeluk mijn waterfles al laten vallen en die ging met een rotgang meters naar beneden en mijn groepsgenoten maar proberen om ‘m tegen te houden. Beetje een pinball machine effect...de fles die alle kanten op schoot, kan je het jevoorstellen?
We hebben 7 uur over het graven gedaan! Eerst beginnen met een tunnel van 1 bij 1 meter en 2 meter diep. Daarna omhoogwerken zodat er gestaan kan worden en er met meerdere mensen in de grot gewerkt kan worden aan een slaapplateau voor 5 personen, een nis voor onze rugzakken en een kookplateau. Een paar mensen hakken en graven en een paar mensen schuiven de sneeuw via een stuk zeil op de grond de helling af. Erg zwaar werk en in het begin ook zeker claustrofobisch. Richard was echt een held, die heeft letterlijk bergen verzet!
Uitgerekend is er zo’n 14m3 sneeuw verplaatst door ons. We hebben de grot nog versierd met wat troep in het thema ‘Tropical Paradise’ en wat nisjes uitgehakt voor kaarsjes! Daarna meteen begonnen met eten koken terwijl de rest die niets deed direct in zijn slaapzak moest kruipen om wat ruimte voor de anderen te creëren.
De grot was echt heel gaaf! Het is heel erg stevig en rond de –2 graden. De kou tijdens het slapen viel mee, maar niemand heeft echt een oog dicht gedaan door het gesnurk van mede holbewoners. Ook hoorden we 's nachts af en toe wat rommelen in de bergen. Gloep, je moet er niet aan denken dat er een lawine naar beneden komt. Volgens mij ben je hartstikke veilig in zo'n grot, maar je moet je wel weer uitgraven.
Wij hadden Paul en Marilyn van de cursus bij ons en Craig, een fotograaf van de Welly’s Dominion Post. Hij heeft super foto’s gemaakt en we keken reikhalzend uit naar de zaterdag editie van dit weekend. Helaas nog niets gezien!
In totaal zijn er dus 4 ‘caves’ gemaakt en een toilet! Helemaal aan de andere kant van de richel dus dat is gezellig langs elkaar heen schuiven en hopen dat je niet de berg afglijdt. De poepdoos was een reuze ‘Remia’ emmer en ik heb vrolijk van alles gebruik gemaakt. Ik bedoel, je doet de ‘snow cave experience’ of je doet ‘m niet. Ik dacht dat ik al heel wat mooie uitzichten had gehad tijdens boodschappen doen, maar dit sloeg echt alles. Uitzicht op een besneeuwde vulkaan terwijl je op een levende vulkaan zit!
De volgende dag zijn we omhoog gegaan naar de top. Beetje vermoeiend na een hele dag graven. Strak blauwe lucht en prachtige sneeuw en...ijs! Je weet dat als je op een ijshelling staat, de 10 punten van je stijgijzer je met gemak rechtop houden, maar ja….weten en voelen. Ik heb dus een paar keer staan janken om een stuk ijs te overbruggen terwijl er 20 man op me stond te wachten. Dat dus NOOIT meer. De uiteindelijk top heb ik niet meer gehaald. Was echt te moe. Richard gelukkig wel en die heeft daar een mooi momentje van (zelf)overwinning ervaren. Echt geweldig! Daarna terug naar de grotten, spullen opgeruimd en nog een tegenvallend stuk teruggelopen naar de lodge van de wandelclub. Om 19.00 zaten we met rooie koppen van de zon in het busje en ik denk dat we om 00.30 de deur achter ons dichttrokken in Khandallah. Wat een fantastische ervaring en dat zie je wel aan de foto’s! Ben wel een beetje trots op onszelf!
Toen weer een maandag. Mijn eerste werkdag bij Inland Revenue als teamcoördinator en PA van de manager. Manusje van alles voor 3 maanden. De club is leuk en ik kijk het rustig aan. Betaalt prima dus ik hou wel wat over voor een potje nagelak. Nog een levensveranderende ervaring opgedaan: ben naar een Tupperware party geweest! Mag natuurlijk niet ontbreken op mijn lijstje en ik ben dus begonnen (doch bescheiden) aan een verzameling niet te stapelen plastic troep die over een paar jaar de keukenkast uit komt zijlen als Richard ‘m opendoet. Over 2 weken ‘hosten’ Jay en ik de volgende party : ) en Jay gaat er volgens mij persoonlijk voor zorgen dat iedereen blijft kopen net zolang totdat wij een mooi gastvrouw kado krijgen. Ik geloof dat ze voor de pizzacooker gaat…hoe verzin je het. Een APPARAAT waar je pizza in kan maken. Voor alle duidelijkheid: we hebben een oven!
En Richard en ik kijken uit naar de 30e verjaardag van huisgenoot Simon. Die pakt het serieus aan met een prachtige uitnodiging voor een cocktail party bij ons thuis en hij heeft alle drank in huis die je maar kan bedenken en de catering is al besteld! Ik heb er zin in!!! Natuurlijk gaat het niet tippen aan jouw feestjes, Mo…maar ik zal de strawberry margarita zelf even gaan shaken!
Da wast weer! Cheerio van BerRies!
Monday, July 2, 2007
Berggeiten
We hadden ons natuurlijk ook aan kunnen melden bij de plaatselijke Bridgevereniging om mensen te leren kennen in Wellington. In plaats daarvan hebben we het hele weekend op een besneeuwde vulkaan in de stromende regen staan banjeren, maar het was geslaagd! Om ons heelhuids door ons eerste klimweekend van de 'alpine climbing course' heen te slaan hebben we onze wandeluitrusting wat uitgebreid. De zoveelste uitverkoop van Kathmandu kwam net op tijd en eindelijk de felbegeerde regenparka in de pocket. En ik moet zeggen…het is het zeker waard geweest! Met geleende ijshouweel, steigijzers, helm en reservebatterijtjes voor onze koplamp, zijn we vrijdagmiddag direct na het werk (5 uur) in busjes vertrokken naar Mt Ruapehu. Aankomsttijd: 24.00! Vanaf de parkeerplaats nog een klein halfuurtje in het donker naar de hut van de wandelclub gelopen en na een korte briefing mochten we eindelijk de oogjes toe doen.
De volgende dag stonden we buiten in de regen, vol goede moed. We leken wel een stel volleerde Mt Everest beklimmers, al begonnen we eerst voorzichtig met het ' aanvoelen' van de sneeuw en 'snijdende' stappen te zetten ipv van ' stampen' in de sneeuw. 's Middags kwam het betere werk: ijstredes maken in de sneeuw met de houweel en daarna 'self arrest'! Dikke pret: proberen jezelf te stoppen als je van een berg afglijdt. Eerst met de voeten naar beneden, daarna ' head first' en maar zorgen dat je je houweel zo snel mogelijk in de sneeuw krijgt door er met je gewicht op te liggen. Het pak sneeuw was dik, dus niet eng, maar een dikke ijslaag afgelijden lijkt me minder lollig!
De hut van de Tararua Tramping Club is geweldig en ligt midden op de piste van Mt Ruapehu. Warme douches en verwarmde kamers en er werd voor ons gekookt. In dit geval door een Nederlands stel , dus effe lekker ouwehoeren. De groep waar we mee klimmen is erg leuk. Een gevarieerd gezelschap van kiwi's, Engelsen, Duitsers en geweldig maffe idioten als instructeurs (1 per 2 leerlingen!). Halverwege de avond (gevuld met rode wijn) begon droefheid toe te slaan onder de Kiwi's omdat die avond EN de All Blacks niet opgewassen bleken tegen Australisch rugby EN de harige vruchten niet onoverwinnelijk blijken in de American Zeil Cup. Trek nog maar een flesje open….
Oh…en temidden van al dat sportief tumult troffen Richard en Berrith elkaar in de finale Knopen en Zekeren en sluit ondergetekende zich aan in een lange rij van vrouwelijke overwinnaars!
Zondagochtend weer de berg op, maar dit keer met steigijzers en na de lunch en schoonmaken weer terug naar Windy Wellington, waar bij thuiskomst om 21.00 de huisgenootjes alweer op 1 oor lagen en wij niet lang daarna.
En nu de tweede week achter het mengpaneel van de advocaten en Richard is ondertussen zijn 3e maand ingegaan! Buiten schijnt de zon gelukkig weer eens. Het zal nog wel even duren voordat ik ben gewend aan een koud Juni en Juli, maar de dagen beginnen voor ons weer langer te worden…dus de lente zit eraan te komen : )
Cheers,
Berrith
De volgende dag stonden we buiten in de regen, vol goede moed. We leken wel een stel volleerde Mt Everest beklimmers, al begonnen we eerst voorzichtig met het ' aanvoelen' van de sneeuw en 'snijdende' stappen te zetten ipv van ' stampen' in de sneeuw. 's Middags kwam het betere werk: ijstredes maken in de sneeuw met de houweel en daarna 'self arrest'! Dikke pret: proberen jezelf te stoppen als je van een berg afglijdt. Eerst met de voeten naar beneden, daarna ' head first' en maar zorgen dat je je houweel zo snel mogelijk in de sneeuw krijgt door er met je gewicht op te liggen. Het pak sneeuw was dik, dus niet eng, maar een dikke ijslaag afgelijden lijkt me minder lollig!
De hut van de Tararua Tramping Club is geweldig en ligt midden op de piste van Mt Ruapehu. Warme douches en verwarmde kamers en er werd voor ons gekookt. In dit geval door een Nederlands stel , dus effe lekker ouwehoeren. De groep waar we mee klimmen is erg leuk. Een gevarieerd gezelschap van kiwi's, Engelsen, Duitsers en geweldig maffe idioten als instructeurs (1 per 2 leerlingen!). Halverwege de avond (gevuld met rode wijn) begon droefheid toe te slaan onder de Kiwi's omdat die avond EN de All Blacks niet opgewassen bleken tegen Australisch rugby EN de harige vruchten niet onoverwinnelijk blijken in de American Zeil Cup. Trek nog maar een flesje open….
Oh…en temidden van al dat sportief tumult troffen Richard en Berrith elkaar in de finale Knopen en Zekeren en sluit ondergetekende zich aan in een lange rij van vrouwelijke overwinnaars!
Zondagochtend weer de berg op, maar dit keer met steigijzers en na de lunch en schoonmaken weer terug naar Windy Wellington, waar bij thuiskomst om 21.00 de huisgenootjes alweer op 1 oor lagen en wij niet lang daarna.
En nu de tweede week achter het mengpaneel van de advocaten en Richard is ondertussen zijn 3e maand ingegaan! Buiten schijnt de zon gelukkig weer eens. Het zal nog wel even duren voordat ik ben gewend aan een koud Juni en Juli, maar de dagen beginnen voor ons weer langer te worden…dus de lente zit eraan te komen : )
Cheers,
Berrith
Friday, June 22, 2007
Berrith moet eraan geloven
Good morning, bla die bla, how may I help you?
Na bijna 4 maanden zit het leven van koken, breien en hondenpoepruimen erop! Jammer wat dat laatste betreft, maar ik ga aan het betaalde werk. Als receptioniste…bij een groot advocatenbureau in Wellington. Moi! Ik moet om 7.50 de deur openen, dus waarschijnlijk zit ik elke ochtend stijf in mijn bed, doodsbang dat ik me verslaap en dat de dames en heren advocaten voor een dichte deur staan en dat er nog geen dampend potje koffie voor ze klaarstaat. Gelukkig is het maar voor 5 weken, dus tegen de tijd dat ik kan doorverbinden sta ik alweer op straat. Wat betreft mijn sollicitaties als begaafd ‘environmental planner’, daar word ik een beetje bedroefd van. Gisteren twee ‘no thank you’s op een dag. Dan kan ik er weer even tegenaan. Het is moeilijk als je geen directe ingang hebt. Gelukkig heeft de gemeente Wellington me persoonlijk een advertentie toegestuurd, dus iedereen graag even wat positieve energie daar naartoe sturen! De gemeente zit op een mooi plekkie, dus dat lijkt me wel wat, haha!
Richard krijgt het steeds meer naar z’n zin bij MAF. De ene cursus na de andere en vorige week ook een dagje op Auckland vliegveld om te kijken hoe zijn collega’s het daar doen bij de grensbewaking. Hij heeft leuke collega’s en de vrijdagmiddagborrel zit er ondertussen ook aardig in.
Vorige week zijn we naar een bijeenkomst geweest van de Dalai Lama! Dat was helemaal te gek. Die man zit vol humor en óók nog vol wijsheid! Ik vond het echt indrukwekkend en oefen nu regelmatig mijn ‘piece of mind’, de basis van geluk. Voeg hieraan toe wat ‘onbevooroordeeld medeleven’ en een snufje ‘communicatie’ en je hebt de basis voor wereldvrede! Als je ooit de kans krijgt om de man te zien spreken: doen!
En, en, en….we gaan bergbeklimmen! We zijn vorige week naar een avond geweest van de Tararua Tramping Club: krasse knarren die de berg opsprinten. Na een indrukwekkende diaserie waren Richar en ik om en voor het wisten stonden we buiten met een aanmelding voor de cursus bergbeklimmen. In de winter wel te verstaan! We gaan 5 weekenden de besneeuwde vulkanen op het Noordereiland te lijf! Over ijs lopen en in sneeuw graven en in sneeuw slapen. Gaaf (denk ik)!! Gisteren kregen we te horen waar onze uitrusting uit moet bestaan. We moesten niets speciaal gaan aanschaffen, maar gewoon onze wandeluitrusting meenemen. Ja ja, enorme ‘gear heads’, Richard en ik gaan dus shoppen want onze wandeluitrusting voldoet natuurlijk niet. Binnenkort hier meer over met misschien wat jolige plaatjes van Richard en Berrith bungelend aan een touw, maar dan veilig natuurlijk!
Dat was het weer effe. De garoeten vanuit koud en winderig Wellington.
Berrith
p.s. We hebben een elektrisch deken! We zijn gezwicht. Binnenkort ook meer over onze ENORM VERGROOTTE ecologische voetafdruk sinds we hier zijn!
Na bijna 4 maanden zit het leven van koken, breien en hondenpoepruimen erop! Jammer wat dat laatste betreft, maar ik ga aan het betaalde werk. Als receptioniste…bij een groot advocatenbureau in Wellington. Moi! Ik moet om 7.50 de deur openen, dus waarschijnlijk zit ik elke ochtend stijf in mijn bed, doodsbang dat ik me verslaap en dat de dames en heren advocaten voor een dichte deur staan en dat er nog geen dampend potje koffie voor ze klaarstaat. Gelukkig is het maar voor 5 weken, dus tegen de tijd dat ik kan doorverbinden sta ik alweer op straat. Wat betreft mijn sollicitaties als begaafd ‘environmental planner’, daar word ik een beetje bedroefd van. Gisteren twee ‘no thank you’s op een dag. Dan kan ik er weer even tegenaan. Het is moeilijk als je geen directe ingang hebt. Gelukkig heeft de gemeente Wellington me persoonlijk een advertentie toegestuurd, dus iedereen graag even wat positieve energie daar naartoe sturen! De gemeente zit op een mooi plekkie, dus dat lijkt me wel wat, haha!
Richard krijgt het steeds meer naar z’n zin bij MAF. De ene cursus na de andere en vorige week ook een dagje op Auckland vliegveld om te kijken hoe zijn collega’s het daar doen bij de grensbewaking. Hij heeft leuke collega’s en de vrijdagmiddagborrel zit er ondertussen ook aardig in.
Vorige week zijn we naar een bijeenkomst geweest van de Dalai Lama! Dat was helemaal te gek. Die man zit vol humor en óók nog vol wijsheid! Ik vond het echt indrukwekkend en oefen nu regelmatig mijn ‘piece of mind’, de basis van geluk. Voeg hieraan toe wat ‘onbevooroordeeld medeleven’ en een snufje ‘communicatie’ en je hebt de basis voor wereldvrede! Als je ooit de kans krijgt om de man te zien spreken: doen!
En, en, en….we gaan bergbeklimmen! We zijn vorige week naar een avond geweest van de Tararua Tramping Club: krasse knarren die de berg opsprinten. Na een indrukwekkende diaserie waren Richar en ik om en voor het wisten stonden we buiten met een aanmelding voor de cursus bergbeklimmen. In de winter wel te verstaan! We gaan 5 weekenden de besneeuwde vulkanen op het Noordereiland te lijf! Over ijs lopen en in sneeuw graven en in sneeuw slapen. Gaaf (denk ik)!! Gisteren kregen we te horen waar onze uitrusting uit moet bestaan. We moesten niets speciaal gaan aanschaffen, maar gewoon onze wandeluitrusting meenemen. Ja ja, enorme ‘gear heads’, Richard en ik gaan dus shoppen want onze wandeluitrusting voldoet natuurlijk niet. Binnenkort hier meer over met misschien wat jolige plaatjes van Richard en Berrith bungelend aan een touw, maar dan veilig natuurlijk!
Dat was het weer effe. De garoeten vanuit koud en winderig Wellington.
Berrith
p.s. We hebben een elektrisch deken! We zijn gezwicht. Binnenkort ook meer over onze ENORM VERGROOTTE ecologische voetafdruk sinds we hier zijn!
Tuesday, May 22, 2007
Setteling in!
People aan de andere kant!
Hoogste tijd voor weer eens berichtje vanuit Windy Wellington. Laat ik maar eens even beginnen met het weer. Altijd een favoriet onderwerp. ‘t Weer is erg lekker de afgelopen dagen. Prima temperatuur en af en toe laat de zon zich zelfs zien. We maken ons dus ook, ondanks alle gruwel verhalen van onze mede-Wellingtonians, helemaal geen zorgen over de aankomende winter. Mocht de winter nou wel koud uitvalt komen we die met ons heerlijke nieuwe bed (inclusief nieuwe wollen vier seizoenen dekbed) echt wel door.
Het nieuw bed, met toebehoren, is het enige waar we ons boekje te buiten zijn gegaan. De rest van onze spullen halen we uit alle windstreken van de Wellington regio via “Trade me” de lokale versie van marktplaats. Tot onze nieuwe, tweedehands bezitting behoren inmiddels al een auto, een wasrek, een espresso apparaat (kiwi’s nemen hun koffie heel erg serieus dus we moesten wel!!), een schemerlamp, een stofzuiger, etc, etc, etc.
Één van onze laatste “treasures” zijn een stel, in perfecte staat verkerende, bankstellen tegen een hele redelijke prijs. ‘t Was nog een heel avontuur om die dingen heelhuids thuis te krijgen. Aanhanger huren, auto lenen, want onze oma-mobiel heeft geen trekhaak. Zondag ochtend om negen uur (“We hadden er een half uur geleden al moeten zijn”) het adres proberen te achterhalen. “We hebben alleen zijn werknummer!” Snel, het telefoonboek en maar gokken! Gelukkig de eerste naam is meteen onze man. Niemand onnodig in zijn zondagrust gestoord (wat zou de Christenunie daar wel niet van hebben gevonden?!) Bij het huis aangekomen, “Eindelijk, maar hoe krijg je zo’n aanhanger achteruit de helling af zonder het designer huis binnen te rijden?” Gelukkig heeft de verkoper meer ervaring met aanhangers dan ik. Terug naar Windy Wellington met de wagen volgeladen. De geweldige banken staan zondagmiddag eindelijk veilig thuis! Een hele geruststelling! Kom ik de volgende dag terug van het werk hoor ik dat de kat van onze huisgenoten de banken heeft verwelkomd door er meteen eens flink overheen te zeiken. Tja, zo gaan die dingen...
Maar we zijn dus lekker ons eigen plekkie hier aan het creëren. De huisraad is zo goed als aangevuld, dankzij Berrith. Zij is echt heel goed bezig! Naast het aanschaffen van ‘nieuwe’ huisraad heeft ze de afgelopen tijd ook nog tijd gevonden om een paar hele goede contacten op te doen i.v.m. werkgelegenheid, heeft ze verschillende sollicitaties de deur uitgedaan EN is ze ook nog eens begonnen met vrijwilligers werk bij de SPCA (‘t dierenasiel). GEWELDIG!!
Volgende halte is weer wat aan ontspanning doen. Jullie begrijpen dat we natuurlijk wel het meeste moeten maken van ons verblijf hier. Wat hobby’s oppakken (we hebben die gitaar niet voor niets de wereld over laten varen), motor kopen, van het weekend maar weer eens de bergen in en door de week weer wat aan sport gaan doen. Een tijdje geleden zijn we bij de karate-grading (tweede ‘dan’) van Solis geweest. Ondanks een aantal gebroken neuzen en gekneusde ribben heeft dit wel een enorme aantrekkingskracht op ons uitgeoefend. Moet hier maar eens mijn eigen ‘Mister Miagi’ gaan zoeken. THE NEXT KARATE SLUNGEL!!!
Tot zover voor nu. Binnenkort ook weer wat nieuwe foto’s. Hou ons ook op de hoogte van jullie avonturen.
Cheers,
Richard
Hoogste tijd voor weer eens berichtje vanuit Windy Wellington. Laat ik maar eens even beginnen met het weer. Altijd een favoriet onderwerp. ‘t Weer is erg lekker de afgelopen dagen. Prima temperatuur en af en toe laat de zon zich zelfs zien. We maken ons dus ook, ondanks alle gruwel verhalen van onze mede-Wellingtonians, helemaal geen zorgen over de aankomende winter. Mocht de winter nou wel koud uitvalt komen we die met ons heerlijke nieuwe bed (inclusief nieuwe wollen vier seizoenen dekbed) echt wel door.
Het nieuw bed, met toebehoren, is het enige waar we ons boekje te buiten zijn gegaan. De rest van onze spullen halen we uit alle windstreken van de Wellington regio via “Trade me” de lokale versie van marktplaats. Tot onze nieuwe, tweedehands bezitting behoren inmiddels al een auto, een wasrek, een espresso apparaat (kiwi’s nemen hun koffie heel erg serieus dus we moesten wel!!), een schemerlamp, een stofzuiger, etc, etc, etc.
Één van onze laatste “treasures” zijn een stel, in perfecte staat verkerende, bankstellen tegen een hele redelijke prijs. ‘t Was nog een heel avontuur om die dingen heelhuids thuis te krijgen. Aanhanger huren, auto lenen, want onze oma-mobiel heeft geen trekhaak. Zondag ochtend om negen uur (“We hadden er een half uur geleden al moeten zijn”) het adres proberen te achterhalen. “We hebben alleen zijn werknummer!” Snel, het telefoonboek en maar gokken! Gelukkig de eerste naam is meteen onze man. Niemand onnodig in zijn zondagrust gestoord (wat zou de Christenunie daar wel niet van hebben gevonden?!) Bij het huis aangekomen, “Eindelijk, maar hoe krijg je zo’n aanhanger achteruit de helling af zonder het designer huis binnen te rijden?” Gelukkig heeft de verkoper meer ervaring met aanhangers dan ik. Terug naar Windy Wellington met de wagen volgeladen. De geweldige banken staan zondagmiddag eindelijk veilig thuis! Een hele geruststelling! Kom ik de volgende dag terug van het werk hoor ik dat de kat van onze huisgenoten de banken heeft verwelkomd door er meteen eens flink overheen te zeiken. Tja, zo gaan die dingen...
Maar we zijn dus lekker ons eigen plekkie hier aan het creëren. De huisraad is zo goed als aangevuld, dankzij Berrith. Zij is echt heel goed bezig! Naast het aanschaffen van ‘nieuwe’ huisraad heeft ze de afgelopen tijd ook nog tijd gevonden om een paar hele goede contacten op te doen i.v.m. werkgelegenheid, heeft ze verschillende sollicitaties de deur uitgedaan EN is ze ook nog eens begonnen met vrijwilligers werk bij de SPCA (‘t dierenasiel). GEWELDIG!!
Volgende halte is weer wat aan ontspanning doen. Jullie begrijpen dat we natuurlijk wel het meeste moeten maken van ons verblijf hier. Wat hobby’s oppakken (we hebben die gitaar niet voor niets de wereld over laten varen), motor kopen, van het weekend maar weer eens de bergen in en door de week weer wat aan sport gaan doen. Een tijdje geleden zijn we bij de karate-grading (tweede ‘dan’) van Solis geweest. Ondanks een aantal gebroken neuzen en gekneusde ribben heeft dit wel een enorme aantrekkingskracht op ons uitgeoefend. Moet hier maar eens mijn eigen ‘Mister Miagi’ gaan zoeken. THE NEXT KARATE SLUNGEL!!!
Tot zover voor nu. Binnenkort ook weer wat nieuwe foto’s. Hou ons ook op de hoogte van jullie avonturen.
Cheers,
Richard
Sunday, April 29, 2007
Holiday's over, back to business
How’s it going, ya’ll?
We zijn hier nu 2 maanden en 1 week. Lijkt veel langer, maar aan de andere kant vind ik dat we ook al veel geregeld hebben in zo’n korte tijd. We beginnen nu wel wat vaker aan vrienden en familie te denken. Ik begrijp van sommigen thuis dat het besef daar ook is doorgedrongen dat we echt ver weg zitten. Maar daarom snel een kleine update, dit keer vooral in beeldende vorm: foto’s.
Over 5 dagen gaat Richard beginnen met werken bij Biosecurity. Spannend! Met het ophalen van onze spullen bij de haven hebben we al voordeel ondervonden hiervan. Je moet aangifte doen bij MAF van spullen die het land inkomen, voordat je je verscheping op kan halen. Biosecurity is een onderdeel van MAF en ze vonden het wel leuk geloof ik dat ze met een toekomstige collega te maken hadden. Er werd in ieder geval gezorgd dat de mensen in Auckland (daar blijken onze spullen nog te staan) even snel de spullen naar Wellington doorsturen voor inspectie. En verontschuldigingen dat we wel moeten dokken voor deze inspectie, aangezien Richard bij wijze van spreken gaat werken voor de mensen die die inspectie uitvoeren.
Ik heb nog geen baan gescoord, maar ga stug door. Ondertussen proberen we onze stek gezellig te maken. We hebben een bed en sinds vandaag een auto (gekocht, nog niet in bezit) en een koelkast en een bureautje voor de laptop en camera! Het schiet al op. De kleren slingeren nog rond op de grond. Die van mij dan, die van Richard hebben ondertussen een plekje gekregen in de boekenkast. Volgende week willen we graag een ‘moggy’ gaan halen uit het asiel…een kat dus, een hond zit er voorlopig niet in denk ik. De prioriteiten zijn in ieder geval duidelijk, haha.
Wij hebben een paar heerlijke weken vakantie gevierd. De kiwi’s zwemmen niet in de vrije dagen zoals wij gewend zijn als voormalig ambtenaartjes, dus we hebben het ervan genomen.
Eva Cornelissen heeft zich tijdens de vakantie bij ons gevoegd en dat was super! Ze zwerft nu nog rond op het Zuidereiland en komt straks nog naar Wellington. Kan ze als eerste onze plek aanschouwen en kan ik eindelijk alle cafeetjes (koffie) laten zien in Welly.
De foto’s van de vakantie zijn eindelijk op de weblog gezet. Moet sneller kunnen, maar kost mij nogal tijd om de boel te selecteren, verkleinen, verplaatsen…bla bla. Er zijn 5 nieuwe galleries bij. Per gallerie zijn er vaak meerdere pagina’s, dus vergeet niet rechts bovenin de hoek naar de volgende pagina’s te klikken.
Lieve mensen, dank voor al jullie mail. Ben ook heel blij met de berichtjes van de familie Van den Hout en Gulickx in het gastenboek! Houdoe!!!
Vrienden en vriendinnetjes, ik mis jullie! Vele voornemens om ’s avonds achter skype te kruipen, maar goed, je weet hoe dat gaat..een avond is zo voorbij en in de ochtend skypen om jullie ’s avonds jullie tijd te pakken te krijgen valt ook niet mee . Ik denk veel aan jullie hoor.
Veel liefs van Richard en mij,
Berrith xxx
We zijn hier nu 2 maanden en 1 week. Lijkt veel langer, maar aan de andere kant vind ik dat we ook al veel geregeld hebben in zo’n korte tijd. We beginnen nu wel wat vaker aan vrienden en familie te denken. Ik begrijp van sommigen thuis dat het besef daar ook is doorgedrongen dat we echt ver weg zitten. Maar daarom snel een kleine update, dit keer vooral in beeldende vorm: foto’s.
Over 5 dagen gaat Richard beginnen met werken bij Biosecurity. Spannend! Met het ophalen van onze spullen bij de haven hebben we al voordeel ondervonden hiervan. Je moet aangifte doen bij MAF van spullen die het land inkomen, voordat je je verscheping op kan halen. Biosecurity is een onderdeel van MAF en ze vonden het wel leuk geloof ik dat ze met een toekomstige collega te maken hadden. Er werd in ieder geval gezorgd dat de mensen in Auckland (daar blijken onze spullen nog te staan) even snel de spullen naar Wellington doorsturen voor inspectie. En verontschuldigingen dat we wel moeten dokken voor deze inspectie, aangezien Richard bij wijze van spreken gaat werken voor de mensen die die inspectie uitvoeren.
Ik heb nog geen baan gescoord, maar ga stug door. Ondertussen proberen we onze stek gezellig te maken. We hebben een bed en sinds vandaag een auto (gekocht, nog niet in bezit) en een koelkast en een bureautje voor de laptop en camera! Het schiet al op. De kleren slingeren nog rond op de grond. Die van mij dan, die van Richard hebben ondertussen een plekje gekregen in de boekenkast. Volgende week willen we graag een ‘moggy’ gaan halen uit het asiel…een kat dus, een hond zit er voorlopig niet in denk ik. De prioriteiten zijn in ieder geval duidelijk, haha.
Wij hebben een paar heerlijke weken vakantie gevierd. De kiwi’s zwemmen niet in de vrije dagen zoals wij gewend zijn als voormalig ambtenaartjes, dus we hebben het ervan genomen.
Eva Cornelissen heeft zich tijdens de vakantie bij ons gevoegd en dat was super! Ze zwerft nu nog rond op het Zuidereiland en komt straks nog naar Wellington. Kan ze als eerste onze plek aanschouwen en kan ik eindelijk alle cafeetjes (koffie) laten zien in Welly.
De foto’s van de vakantie zijn eindelijk op de weblog gezet. Moet sneller kunnen, maar kost mij nogal tijd om de boel te selecteren, verkleinen, verplaatsen…bla bla. Er zijn 5 nieuwe galleries bij. Per gallerie zijn er vaak meerdere pagina’s, dus vergeet niet rechts bovenin de hoek naar de volgende pagina’s te klikken.
Lieve mensen, dank voor al jullie mail. Ben ook heel blij met de berichtjes van de familie Van den Hout en Gulickx in het gastenboek! Houdoe!!!
Vrienden en vriendinnetjes, ik mis jullie! Vele voornemens om ’s avonds achter skype te kruipen, maar goed, je weet hoe dat gaat..een avond is zo voorbij en in de ochtend skypen om jullie ’s avonds jullie tijd te pakken te krijgen valt ook niet mee . Ik denk veel aan jullie hoor.
Veel liefs van Richard en mij,
Berrith xxx
Wednesday, March 28, 2007
Aan het werk... maar eerst vakantie!!
Bij iedereen de deur plat lopen werkt!! Ik heb een baan!! Nou ja, ik heb ongeveer anderhalve week geleden (precies drie weken na touch down) een baan aangeboden gekregen. We zijn nu druk met het uitwerken van de details. Salaris, visum etc. Ik wil nog niet te hard juichen voordat alles echt in kannen en kruiken is maar eigenlijk betekent dit dat we mogen blijven!! HELEMAAL TE GEK!!
Nu is iedereen natuurlijk heel erg benieuwd wat ik ga doen! Nou, ik ben er via via terecht gekomen en ik heb de vacature beschrijving of advertentie nog steeds niet gezien. Maar uit de gesprekken is me één en ander wel duidelijk geworden. Het is een baan bij Biosecurity NZ, zij moeten ervoor zorgen dat allerlei vervelende beestjes, plantjes en ziektes die de Nieuw Zeelandse inheemse natuur kunnen bedreigen buiten de deur blijven (ondermeer bekend van de beagels op het vliegveld, snuffelen fruit uit je rugzak). Het is een onderdeel van het ministerie van Landbouw hier (MAF).
Ze hebben mij de positie van senior advisor .... nog iets... bij het team Risk-analysis, Pre-clearance Animal Products aangeboden. Grensbewaking dus... het team schrijft Import Health Standards voor de import van allerlei dierlijke producten uit de verschillende windstreken. Maar de meeste tijd zijn ze kwijt met producten die in het grijze gebied vallen, de producten die niet echt voldoen aan de gestelde normen, zogenaamde non-compliance. Oftewel de moeilijke vragen stellen ze aan mij. Ik moet analyseren wat het gevaar is van zo'n import en maatregelen bedenken om dat gevaar in te perken. Echt leuk denkwerk en geheel nieuw voor mij dus een goeie uitdaging. Ze hebben me tijdens de sollicitatieprocedure al wat oefeningen laten doen en dat was echt lachen en ik was er blijkbaar goed in want ze willen me graag hebben (bij gebrek aan beter!! :). Ze wilden eigenlijk een dierenarts hebben (was bij mijn vorige baan ook zo) maar ik heb ook hen kunnen overtuigen dat Wageningers veel beter zijn!!
Beste van dit aanbod is dat de persoon die het werk vóór mij deed nog een maand terug komt om al het werk wat is blijven liggen weg te werken zodat ik "fresh" kan beginnen. Maar belangrijker is dat Berrith en ik nog even lekker op vakantie kunnen voordat ik moet beginnen met werken!! Drie weken naar het zuidereiland!! SWEET!!
Cheers
Richard
Nu is iedereen natuurlijk heel erg benieuwd wat ik ga doen! Nou, ik ben er via via terecht gekomen en ik heb de vacature beschrijving of advertentie nog steeds niet gezien. Maar uit de gesprekken is me één en ander wel duidelijk geworden. Het is een baan bij Biosecurity NZ, zij moeten ervoor zorgen dat allerlei vervelende beestjes, plantjes en ziektes die de Nieuw Zeelandse inheemse natuur kunnen bedreigen buiten de deur blijven (ondermeer bekend van de beagels op het vliegveld, snuffelen fruit uit je rugzak). Het is een onderdeel van het ministerie van Landbouw hier (MAF).
Ze hebben mij de positie van senior advisor .... nog iets... bij het team Risk-analysis, Pre-clearance Animal Products aangeboden. Grensbewaking dus... het team schrijft Import Health Standards voor de import van allerlei dierlijke producten uit de verschillende windstreken. Maar de meeste tijd zijn ze kwijt met producten die in het grijze gebied vallen, de producten die niet echt voldoen aan de gestelde normen, zogenaamde non-compliance. Oftewel de moeilijke vragen stellen ze aan mij. Ik moet analyseren wat het gevaar is van zo'n import en maatregelen bedenken om dat gevaar in te perken. Echt leuk denkwerk en geheel nieuw voor mij dus een goeie uitdaging. Ze hebben me tijdens de sollicitatieprocedure al wat oefeningen laten doen en dat was echt lachen en ik was er blijkbaar goed in want ze willen me graag hebben (bij gebrek aan beter!! :). Ze wilden eigenlijk een dierenarts hebben (was bij mijn vorige baan ook zo) maar ik heb ook hen kunnen overtuigen dat Wageningers veel beter zijn!!
Beste van dit aanbod is dat de persoon die het werk vóór mij deed nog een maand terug komt om al het werk wat is blijven liggen weg te werken zodat ik "fresh" kan beginnen. Maar belangrijker is dat Berrith en ik nog even lekker op vakantie kunnen voordat ik moet beginnen met werken!! Drie weken naar het zuidereiland!! SWEET!!
Cheers
Richard
Friday, March 23, 2007
Four Seasons in One Day
Wellington staat bekend om de wind. Tot nu toe boffen we met het weer en wind is geen ramp, zolang je niet hoeft te fietsen! Bijzonder is wel dat je in 1 dag echt van alles kan meemaken: zon, wind, regen, hagel etc. 'Four Seasons in One Day' van Crowded House gaat dan ook over het weer in NZ en niet, zoals ik dacht, over gemoedstoestanden!
125 Cashmere Avenue, ons nieuwe adres in NZ. Khandallah is een ‘classy’, kinderrijke buurt met een geweldig uitzicht. In het centrumpje zit een supermarkt, stomerij, 2 pizzatenten (Divine en Hell), een dierenarts, 2 makelaars en bieb en een pub waar onze huisgenoot Jay werkt. Jay komt oorspronkelijk uit Engeland en is getrouwd met Simon. Ze zijn allebei rond de 30 en hebben twee meisjes van 4 en 5, Zoë en Shannon. De meisjes zijn enorme wildebrassen, twee echte clowns. Simon heeft een eigen bedrijf als boomchirurg. Tony en Tania wonen ook nog hier. Zij vertrekken 6 april en dan kunnen wij in onze kamers. We slapen nu in de logeerkamer van J en S. Sinds gisteren slapen we daar een stuk rustiger nu ik van het bestaan afweet van de White Tail Spider. Op zich een niet giftige spin, maar ze geven je enorme builen. De details zijn op verzoek verkrijgbaar. Het hele huis is gesprayd omdat de kinderen een paar keer gebeten zijn, dus zolang het goedje werkt hoef ik mijn bed niet te checken. Wisten jullie trouwens dat hooiwagens de meest giftige spinnen ter wereld zijn? Het is dat ze geen tanden waarmee ze kunnen bijten….
Het huis is lekker ruim. Beetje slecht geïsoleerd dus wel berekoud en dat hebben we in de zomer al meegemaakt, dus dat beloofd wat. Als het koud wordt, staat de houtkachel kennelijk non-stop te branden. Om 18.00 staat de pot al op tafel omdat de stuiterballen dan honger hebben. We koken afwisselend en Jay is een enorme gezondheidsfreak en goeie kookster. Geweldig dus. We koken afwisselend. Als we straks allebei werken zal dat wellicht wat afnemen. Dan zijn we vast later thuis.
Zoals op de foto’s te zien hebben we een geweldig uitzicht over Wellington en de zee. Verder lopen in de tuin nog rond: 3 cavia’s en een konijn en twee katten. Allen met gebruiksaanwijzingen. We hebben een vaatwasser! Bless us. Richard en ik zijn zo blij dat we (nog) ruziemaken om wie ‘m in en uitruimt. De bushalte is onderaan ons huis en het station is 5 minuten lopen. 5 haltes en 15 minuten later sta je in Wellington. Op dit treintraject hebben we al een mooi avontuur beleeft: de diefstal van mijn portemonnee. Gejat door een joch dat tegenover me zat en opeens heel dicht bij mij in de buurt zijn veters begon te strikken. Toen we ‘m erop aan spraken ontkende hij in alle staten: ‘get your facts straight man!’. Politie gebeld en die kwamen uitgerukt met 3 auto’s en een speurhond. Ondertussen was de dader er vandoor. We hebben een half uur met de politie rond gereden. Ze waren in shock dat dit in hun rustige buurt gebeurde. Wij waren in ieder geval onder de indruk van de inzet van de politie. Geen halve maatregelen!
Achter ons huis doemt Mount Kau Kau op. De hoogste berg van Wellington, 480m oid. Na 40 minuten lopen vanaf huis inclusief stevige klim sta je op de top met een prachtig uitzicht over Wellington en omgeving en het Zuider Eiland, als het helder is. Vanmorgen ben ik ipv een rondje joggen de berg opgelopen (joggen is vermoeiend in dit heuvelland!). Het is echt een perfecte work-out met een uitzicht als beloning en dan naar beneden rennen.
Het vergaat ons goed hier. Af en toe missen we jullie en dan is het even een baalmoment, maar dat hoort erbij. Vanaf vandaag hebben we internet en kunnen we eindelijk babbelen met de webcam, hoewel dat wel iets lastiger wordt nu het tijdverschil met ingang van jullie zomertijd 10 uur wordt! Bij jullie is eergisteren de lente begonnen, bofferts!
Groetuh! Berrith
125 Cashmere Avenue, ons nieuwe adres in NZ. Khandallah is een ‘classy’, kinderrijke buurt met een geweldig uitzicht. In het centrumpje zit een supermarkt, stomerij, 2 pizzatenten (Divine en Hell), een dierenarts, 2 makelaars en bieb en een pub waar onze huisgenoot Jay werkt. Jay komt oorspronkelijk uit Engeland en is getrouwd met Simon. Ze zijn allebei rond de 30 en hebben twee meisjes van 4 en 5, Zoë en Shannon. De meisjes zijn enorme wildebrassen, twee echte clowns. Simon heeft een eigen bedrijf als boomchirurg. Tony en Tania wonen ook nog hier. Zij vertrekken 6 april en dan kunnen wij in onze kamers. We slapen nu in de logeerkamer van J en S. Sinds gisteren slapen we daar een stuk rustiger nu ik van het bestaan afweet van de White Tail Spider. Op zich een niet giftige spin, maar ze geven je enorme builen. De details zijn op verzoek verkrijgbaar. Het hele huis is gesprayd omdat de kinderen een paar keer gebeten zijn, dus zolang het goedje werkt hoef ik mijn bed niet te checken. Wisten jullie trouwens dat hooiwagens de meest giftige spinnen ter wereld zijn? Het is dat ze geen tanden waarmee ze kunnen bijten….
Het huis is lekker ruim. Beetje slecht geïsoleerd dus wel berekoud en dat hebben we in de zomer al meegemaakt, dus dat beloofd wat. Als het koud wordt, staat de houtkachel kennelijk non-stop te branden. Om 18.00 staat de pot al op tafel omdat de stuiterballen dan honger hebben. We koken afwisselend en Jay is een enorme gezondheidsfreak en goeie kookster. Geweldig dus. We koken afwisselend. Als we straks allebei werken zal dat wellicht wat afnemen. Dan zijn we vast later thuis.
Zoals op de foto’s te zien hebben we een geweldig uitzicht over Wellington en de zee. Verder lopen in de tuin nog rond: 3 cavia’s en een konijn en twee katten. Allen met gebruiksaanwijzingen. We hebben een vaatwasser! Bless us. Richard en ik zijn zo blij dat we (nog) ruziemaken om wie ‘m in en uitruimt. De bushalte is onderaan ons huis en het station is 5 minuten lopen. 5 haltes en 15 minuten later sta je in Wellington. Op dit treintraject hebben we al een mooi avontuur beleeft: de diefstal van mijn portemonnee. Gejat door een joch dat tegenover me zat en opeens heel dicht bij mij in de buurt zijn veters begon te strikken. Toen we ‘m erop aan spraken ontkende hij in alle staten: ‘get your facts straight man!’. Politie gebeld en die kwamen uitgerukt met 3 auto’s en een speurhond. Ondertussen was de dader er vandoor. We hebben een half uur met de politie rond gereden. Ze waren in shock dat dit in hun rustige buurt gebeurde. Wij waren in ieder geval onder de indruk van de inzet van de politie. Geen halve maatregelen!
Achter ons huis doemt Mount Kau Kau op. De hoogste berg van Wellington, 480m oid. Na 40 minuten lopen vanaf huis inclusief stevige klim sta je op de top met een prachtig uitzicht over Wellington en omgeving en het Zuider Eiland, als het helder is. Vanmorgen ben ik ipv een rondje joggen de berg opgelopen (joggen is vermoeiend in dit heuvelland!). Het is echt een perfecte work-out met een uitzicht als beloning en dan naar beneden rennen.
Het vergaat ons goed hier. Af en toe missen we jullie en dan is het even een baalmoment, maar dat hoort erbij. Vanaf vandaag hebben we internet en kunnen we eindelijk babbelen met de webcam, hoewel dat wel iets lastiger wordt nu het tijdverschil met ingang van jullie zomertijd 10 uur wordt! Bij jullie is eergisteren de lente begonnen, bofferts!
Groetuh! Berrith
Friday, March 9, 2007
Jagen en Berrith’s verjaardag
Morgen zijn we hier twee weken. Om een idee te geven hoe het hier is, ik zit momenteel (korte broek, petje tegen de zon, slippers heb ik uitgeschopt) aan de ‘Waterfront’ in Wellington en ik kijk over een zonovergoten baai met blauw water en groene heuvels lekker in de zon met een licht briesje (Windy Wellington) die het heerlijk draagbaar maakt.Hier zit ik op de laptop dit bericht te typen. De afgelopen twee weken heb ik alleen maar mijn korte broek en slippertjes gedragen, heerlijk
Na de eerste paar dagen zijn we nu echt op jacht. Op jacht naar een huis (want de backpacker zijn we nu echt zat), op jacht naar een baan (want die hebben we nodig willen we hier kunnen blijven), op jacht naar een auto (om de stad zo nu en dan te kunnen ontvluchten) en op jacht naar een zonnebril (die heb je hier echt nodig want de zon is zó fel). We hebben de prioriteit maar gelegd bij een huis. Je voelt je een stuk beter als je je eigen plekkie hebt. Afgelopen maandag was het, na een paar miskleunen, prijs. We zijn op bezoek geweest bij een stel, Simon (boomchirurg) en Jay (barkeepster) met hun twee dochters. We kunnen daar een ‘vleugel’ van het huis huren. Bij aankomst zijn we nog wat sceptisch maar als we het geweldige uitzicht over de baai zien, Simon en Jay wat beter hebben leren kennen en de kamers hebben gezien zijn we overtuigd dat dit een geweldige stek is. Simon en Jay zijn echte gezelligheidsmensen, dus dat beloofd altijd veel mensen over de vloer en veel feestjes en barbecues. Beste is nog wel de extra logeerkamer die we daar tot onze beschikking hebben en een heuse spa-pool in onze eigen badkamer!! De plek is echter pas per 6 april beschikbaar maar we mogen volgende week al onze intrek in de ‘spare’ room nemen. Ze hebben ons ook al uitgenodigd voor een weekendje in hun strandhuisje. Die hebben ze vorige week net gekocht! Echt hele aardige mensen dus!!
Nu we een huis hebben gevonden heeft een baan de absolute prioriteit. De baan waar ik erg hoopvol over was toen we naar Nieuw Zeeland vertrokken gaat in de eerste week meteen nét aan mijn neus voorbij. Das al de tweede baan die ik nét niet krijg… derde keer is scheepsrecht? Nou ja geeft niets, zou ook te makkelijk zijn geweest. Morgen weer een gesprek voor een andere baan en ik kreeg gisteren te horen dat iemand anders een baantje voor een half jaar voor me heeft. Waarschijnlijk is dit niet goed genoeg voor een verblijfsvergunning maar het is een begin. Berrith is ook goed bezig. Via Solis zijn ex-vriendin, Emma, krijgt ze allerlei handige tips en nieuwe contacten. We netwerken heel wat af.
In de eerste week hadden we natuurlijk ook Berrith’s verjaardag. Om dit toch een bijzonder tintje te geven heb ik me de avond ervoor lopen uitsloven en gepoogd om een kwarktaart te bakken. Niet zonder hulp van de jarige zelf natuurlijk. Op de heugelijke dag maak ik ’s ochtends de taart af met verjaardagskaarsjes. Das nog niet makkelijk want tegen de tijd dat je de laatste hebt aangestoken is de eerste al bijna opgebrand. En Berrith is nog niet eens beneden!! STRESS!! Dus voordat de kaarsjes gereduceerd zijn tot een plasje kaarsvet op het midden van de taart ren ik met brandende taart het trappenhuis in waar ik Berrith tegenkomen en waar ze gelukkig de kaarsjes uit kan blazen. GEFELICITEERD!! Na een ontbijt van kwarktaart gaan we mee met de ‘Discover Wellington Tour’. Klinkt echt als een ouwe wijven trip maar het was echt een hele leuke verjaardagsactiviteit. Heel veel scènes van de ‘Lord of the Rings’ films zijn namelijk rondom Wellington opgenomen. We rijden langs wat mooie plekken en het commentaar van gids maakt het nog mooier. We stappen uit bij de Karori Wild Life Sanctuary waar we lekker tussen de Nieuw Zeelandse inheemse diersoorten wandelen. Aan het einde van de dag gaan we heerlijk uit eten en luistert Berrith naar alle voicemail berichten want we waren vergeten haar mobiel mee te nemen.
De dag erna brengen we een bezoekje aan Solis. Iets meer dan twee uur met de bus. Bij zijn huis aangekomen doen we Berrith’s verjaardagmaal nog eens dunnetjes over. We stoken in de achtertuin een groot vuur waar we een dikke stalen plaat op leggen. Onder de sterrenhemel roosteren we er mosselen, gamba’s, worst en biefstuk op: kiwi-style barbequen. Hierbij hoort natuurlijk ook de nodige hoeveelheid alcohol. Het was een geweldige avond, even weg van solliciteren, computers en backpackers!
Laatste nieuwtje dat ik jullie niet wil onthouden is ons fotoalbum. Kijk in de kolom hiernaast. Klik op de link om naar ons fotoalbum te gaan. Daar kan je de foto’s van het vertrek en Berrith’s verjaardag zien en binnenkort is daar natuurlijk onze nieuwe stek te bewonderen!!
Cheers,
Richard
Thursday, March 1, 2007
Vertrek en aankomst
Een week geleden stonden we op Schiphol en namen we afscheid van familie en vrienden. Richard en ik hebben in de weken ervoor als gekken rondgerend om de boel gereed te krijgen voor vertrek. Kennelijk was daar wat druk voor nodig :) Via Marktplaats gitaar, bureaustoel, spiegel, gewichten en de eettafel kwijtgeraakt. De rest gaan we wellicht weer tegenkomen als we op bezoek zijn bij vrienden en familie!We hebben nog 1,5 m3 prullen laten verschepen via een internetbedrijf. We moesten zelf de spullen ingepakt afleveren in de haven van Rotterdam. Dat was een belevenis op zich. Laten we zeggen dat het ons niet zal verbazen als we onze winterkleren en kerstballen (mijn verzoek…’t zijn er maar een paar!) op het 8 uur journaal zien ronddobberen… Nog wat uitschrijvingen hier en daar en toen moesten we echt gaan inpakken. Dat hebben we in 2 dagen gedaan en de stekker van de stofzuiger trok ik 5 minuten voor de komst van de nieuwe bewoner uit het stopcontact. Voordeel van dit alles is dat we de nacht voor vertrek prima hebben geslapen en de ochtend zelf in een roes naar Schiphol togen. Maar ja, afscheid nemen kwam even goed hard aan. Bleek dat we de tijd van naar de gate gaan nogal verkeerd hadden ingeschat, dus het afscheid kon alleen maar kort en krachtig. De pleister in een korte ruk eraf om zo maar te zeggen.
Na de douane begon dan ons avontuur en konden we eindelijk 30 uur lang op onze kont zitten! KLM…ik neem alles terug. Prima vlucht, beenruimte en goeie service. Tussenstop LA viel mee. Wel weer alle bagage uit- en inchecken. Vingerafdrukken en mugshot en door naar Auckland. Dat viel wel tikje tegen. Een nachtvlucht is saaaai en lijkt daarom nog langer. Geen snacks voor afleiding bijvoorbeeld. Zoals de purser van Air NZ al zei na de eerste maaltijd: folks, enjoy your meal ‘cos it’s the last you’re gonna eat in 8 hours. En dat was zo. In het donker kwamen we aan in Auckland en niet lang daarna zetten we eindelijk voet in Wellington! We werden opgehaald door Solis (Richard’s kiwi mate) in de motregen. Maar dat gaf niets…heerlijk om frisse lucht binnen te krijgen. We ontdekten weer dat er in NZ een heerlijk zoete bloemige zweem in de lucht hangt. Was me bij het 2e bezoek aan NZ al opgevallen. Echt geweldig! Jammer dat je dat na een paar dagen niet meer ruikt. Maar ben benieuwd of het mensen die langskomen zal opvallen.
Het eerste weekend hebben we gelogeerd in het huis van de moeder van Solis en we hadden het rijk voor ons alleen. We vielen met onze neus in de boter omdat het grootste gratis muziekfestival van NZ dat weekend plaatsvond in Wellington: Cuba Street Carnival. Dat het zo groots was lazen we de volgende dag in de krant. Hadden we zelf niet door, maar zolang onze oogjes open wilde blijven viel het wel op dat er een heel relaxte sfeer hing in de stad, niet te vergelijken met een KoninginneNach.
Vanaf vandaag zitten we weer in de vertrouwde jeugdherberg YHA. Daar is het goed geregeld en daar vandaan schrijf ik nu in opdracht van Richard de weblogkoning. Ik ben aan de beurt…en zoveel is er nog niet gebeurt. We speuren elke dag krant en internet af naar een leuk huis met gezellig flatmates. Die zijn er genoeg, maar ze zitten niet vaak op een stel te wachten. Jammerrrr. Ook beginnen we zo langzamerhand weer de zoektocht naar banen op te starten. Verder genieten we van lekker weer met af en toe een Wellingtonians windje en long blacks en trim-lattes (koffie) waar Wellington beroemd om is. Meer koffiedrinkplekjes (cafés) per inwoner dan in New York. Zo, weer een mooi NZ-feitje. Wellington voelt goed. Vandaag voor het eerst langs het water gejogd. Dat kan hier heel goed en aan gezelschap van joggers geen gebrek.
Voor de betere borrelpraat hopelijk met jullie in de toekomst: een ‘nieuw’ leven opbouwen in een ver land geeft een heel raar gevoel! Waar begin je? Als je nog niemand kent en niemand weet van jou bestaan af dan ga je bijna verlangen naar een baan om een soort bestaansrecht/doel te ervaren. A very scary thought! Maar dat was alleen maar dag 1, toen hadden we nog zware jetlag! Tot zover…hopelijk binnenkort plaatjes van onze nieuwe stek.
Monday, January 8, 2007
Een eerste indruk!
We zijn afgelopen september, de hele maand, naar Nieuw Zeeland geweest om eens sfeer te snuiven en een indruk te krijgen of we daar straks wel een baantje kunnen vinden. We hebben een fantastische maand gehad. Met de sfeer zit het wel goed. We zijn ook serieus bezig geweest, “headhunters” gesproken en kennismaking/sollicitatie gesprekken gehad met mogelijke werkgevers. Niet altijd even makkelijk om tijdens je “vakantie” je in je pak en stopdas te hijsen. Maar we hebben ook op dat front uiteindelijk een positieve indruk gekregen. We hebben goede contacten gelegd en een baan moet te regelen zijn als we wat langer in Nieuw Zeeland zijn. Om jullie een wat beter beeld te geven, wat foto’s van onze ervaringen toen. Een hoofdrol is weggelegd voor mijn goede vriend Solis, een Kiwi (Nieuw Zeelander), waar ik nauw mee heb samengewerkt tijdens mijn stage (2001-2002) in Nieuw Zeeland.
Met Berrith en Solis voor zijn hele relaxte huisje tussen de weilanden vlak bij Pamerston North.
Met Berrith en Solis voor zijn hele relaxte huisje tussen de weilanden vlak bij Pamerston North.
Crayfish vangen (dit kan zo'n beetje in elke willekeurig riviertje).
"Fush and Chups"
Typisch Nieuw Zeeland: de "koru",
fern tree's,
en natuurlijk de schapen!
Het is een land waar we onze dromen kunnen verwezenlijken: vrijstaand huisje, veranda met een zachte bank, pick-up met de hond achterin, buiten leven, gezellige gastvrije mensen om je heen en natuurlijk het avontuur van een leven opbouwen aan de andere kant van de wereld! Moeilijke kant van het verhaal zijn natuurlijk niet de materiele zaken, maar alle mensen en familie die we achter laten. Die gaan we echt heel erg missen. We houden heel graag met iedereen contact en vandaar ook deze web-log. Aan iedereen dus ook het verzoek om een reactie achter te laten!!
Inmiddels hebben we ons huis verkocht, baan opgezegd, de inboedel is onder familie en vrienden verdeeld, de rest van de inboedel gaat naar Marktplaats. De tickets zijn geboekt. WE GAAN ECHT!! 21 Februari as. vertrekken we!!
Cheers!
Richard
Subscribe to:
Posts (Atom)
