Good morning, bla die bla, how may I help you?
Na bijna 4 maanden zit het leven van koken, breien en hondenpoepruimen erop! Jammer wat dat laatste betreft, maar ik ga aan het betaalde werk. Als receptioniste…bij een groot advocatenbureau in Wellington. Moi! Ik moet om 7.50 de deur openen, dus waarschijnlijk zit ik elke ochtend stijf in mijn bed, doodsbang dat ik me verslaap en dat de dames en heren advocaten voor een dichte deur staan en dat er nog geen dampend potje koffie voor ze klaarstaat. Gelukkig is het maar voor 5 weken, dus tegen de tijd dat ik kan doorverbinden sta ik alweer op straat. Wat betreft mijn sollicitaties als begaafd ‘environmental planner’, daar word ik een beetje bedroefd van. Gisteren twee ‘no thank you’s op een dag. Dan kan ik er weer even tegenaan. Het is moeilijk als je geen directe ingang hebt. Gelukkig heeft de gemeente Wellington me persoonlijk een advertentie toegestuurd, dus iedereen graag even wat positieve energie daar naartoe sturen! De gemeente zit op een mooi plekkie, dus dat lijkt me wel wat, haha!
Richard krijgt het steeds meer naar z’n zin bij MAF. De ene cursus na de andere en vorige week ook een dagje op Auckland vliegveld om te kijken hoe zijn collega’s het daar doen bij de grensbewaking. Hij heeft leuke collega’s en de vrijdagmiddagborrel zit er ondertussen ook aardig in.
Vorige week zijn we naar een bijeenkomst geweest van de Dalai Lama! Dat was helemaal te gek. Die man zit vol humor en óók nog vol wijsheid! Ik vond het echt indrukwekkend en oefen nu regelmatig mijn ‘piece of mind’, de basis van geluk. Voeg hieraan toe wat ‘onbevooroordeeld medeleven’ en een snufje ‘communicatie’ en je hebt de basis voor wereldvrede! Als je ooit de kans krijgt om de man te zien spreken: doen!
En, en, en….we gaan bergbeklimmen! We zijn vorige week naar een avond geweest van de Tararua Tramping Club: krasse knarren die de berg opsprinten. Na een indrukwekkende diaserie waren Richar en ik om en voor het wisten stonden we buiten met een aanmelding voor de cursus bergbeklimmen. In de winter wel te verstaan! We gaan 5 weekenden de besneeuwde vulkanen op het Noordereiland te lijf! Over ijs lopen en in sneeuw graven en in sneeuw slapen. Gaaf (denk ik)!! Gisteren kregen we te horen waar onze uitrusting uit moet bestaan. We moesten niets speciaal gaan aanschaffen, maar gewoon onze wandeluitrusting meenemen. Ja ja, enorme ‘gear heads’, Richard en ik gaan dus shoppen want onze wandeluitrusting voldoet natuurlijk niet. Binnenkort hier meer over met misschien wat jolige plaatjes van Richard en Berrith bungelend aan een touw, maar dan veilig natuurlijk!
Dat was het weer effe. De garoeten vanuit koud en winderig Wellington.
Berrith
p.s. We hebben een elektrisch deken! We zijn gezwicht. Binnenkort ook meer over onze ENORM VERGROOTTE ecologische voetafdruk sinds we hier zijn!
Friday, June 22, 2007
Tuesday, May 22, 2007
Setteling in!
People aan de andere kant!
Hoogste tijd voor weer eens berichtje vanuit Windy Wellington. Laat ik maar eens even beginnen met het weer. Altijd een favoriet onderwerp. ‘t Weer is erg lekker de afgelopen dagen. Prima temperatuur en af en toe laat de zon zich zelfs zien. We maken ons dus ook, ondanks alle gruwel verhalen van onze mede-Wellingtonians, helemaal geen zorgen over de aankomende winter. Mocht de winter nou wel koud uitvalt komen we die met ons heerlijke nieuwe bed (inclusief nieuwe wollen vier seizoenen dekbed) echt wel door.
Het nieuw bed, met toebehoren, is het enige waar we ons boekje te buiten zijn gegaan. De rest van onze spullen halen we uit alle windstreken van de Wellington regio via “Trade me” de lokale versie van marktplaats. Tot onze nieuwe, tweedehands bezitting behoren inmiddels al een auto, een wasrek, een espresso apparaat (kiwi’s nemen hun koffie heel erg serieus dus we moesten wel!!), een schemerlamp, een stofzuiger, etc, etc, etc.
Één van onze laatste “treasures” zijn een stel, in perfecte staat verkerende, bankstellen tegen een hele redelijke prijs. ‘t Was nog een heel avontuur om die dingen heelhuids thuis te krijgen. Aanhanger huren, auto lenen, want onze oma-mobiel heeft geen trekhaak. Zondag ochtend om negen uur (“We hadden er een half uur geleden al moeten zijn”) het adres proberen te achterhalen. “We hebben alleen zijn werknummer!” Snel, het telefoonboek en maar gokken! Gelukkig de eerste naam is meteen onze man. Niemand onnodig in zijn zondagrust gestoord (wat zou de Christenunie daar wel niet van hebben gevonden?!) Bij het huis aangekomen, “Eindelijk, maar hoe krijg je zo’n aanhanger achteruit de helling af zonder het designer huis binnen te rijden?” Gelukkig heeft de verkoper meer ervaring met aanhangers dan ik. Terug naar Windy Wellington met de wagen volgeladen. De geweldige banken staan zondagmiddag eindelijk veilig thuis! Een hele geruststelling! Kom ik de volgende dag terug van het werk hoor ik dat de kat van onze huisgenoten de banken heeft verwelkomd door er meteen eens flink overheen te zeiken. Tja, zo gaan die dingen...
Maar we zijn dus lekker ons eigen plekkie hier aan het creëren. De huisraad is zo goed als aangevuld, dankzij Berrith. Zij is echt heel goed bezig! Naast het aanschaffen van ‘nieuwe’ huisraad heeft ze de afgelopen tijd ook nog tijd gevonden om een paar hele goede contacten op te doen i.v.m. werkgelegenheid, heeft ze verschillende sollicitaties de deur uitgedaan EN is ze ook nog eens begonnen met vrijwilligers werk bij de SPCA (‘t dierenasiel). GEWELDIG!!
Volgende halte is weer wat aan ontspanning doen. Jullie begrijpen dat we natuurlijk wel het meeste moeten maken van ons verblijf hier. Wat hobby’s oppakken (we hebben die gitaar niet voor niets de wereld over laten varen), motor kopen, van het weekend maar weer eens de bergen in en door de week weer wat aan sport gaan doen. Een tijdje geleden zijn we bij de karate-grading (tweede ‘dan’) van Solis geweest. Ondanks een aantal gebroken neuzen en gekneusde ribben heeft dit wel een enorme aantrekkingskracht op ons uitgeoefend. Moet hier maar eens mijn eigen ‘Mister Miagi’ gaan zoeken. THE NEXT KARATE SLUNGEL!!!
Tot zover voor nu. Binnenkort ook weer wat nieuwe foto’s. Hou ons ook op de hoogte van jullie avonturen.
Cheers,
Richard
Hoogste tijd voor weer eens berichtje vanuit Windy Wellington. Laat ik maar eens even beginnen met het weer. Altijd een favoriet onderwerp. ‘t Weer is erg lekker de afgelopen dagen. Prima temperatuur en af en toe laat de zon zich zelfs zien. We maken ons dus ook, ondanks alle gruwel verhalen van onze mede-Wellingtonians, helemaal geen zorgen over de aankomende winter. Mocht de winter nou wel koud uitvalt komen we die met ons heerlijke nieuwe bed (inclusief nieuwe wollen vier seizoenen dekbed) echt wel door.
Het nieuw bed, met toebehoren, is het enige waar we ons boekje te buiten zijn gegaan. De rest van onze spullen halen we uit alle windstreken van de Wellington regio via “Trade me” de lokale versie van marktplaats. Tot onze nieuwe, tweedehands bezitting behoren inmiddels al een auto, een wasrek, een espresso apparaat (kiwi’s nemen hun koffie heel erg serieus dus we moesten wel!!), een schemerlamp, een stofzuiger, etc, etc, etc.
Één van onze laatste “treasures” zijn een stel, in perfecte staat verkerende, bankstellen tegen een hele redelijke prijs. ‘t Was nog een heel avontuur om die dingen heelhuids thuis te krijgen. Aanhanger huren, auto lenen, want onze oma-mobiel heeft geen trekhaak. Zondag ochtend om negen uur (“We hadden er een half uur geleden al moeten zijn”) het adres proberen te achterhalen. “We hebben alleen zijn werknummer!” Snel, het telefoonboek en maar gokken! Gelukkig de eerste naam is meteen onze man. Niemand onnodig in zijn zondagrust gestoord (wat zou de Christenunie daar wel niet van hebben gevonden?!) Bij het huis aangekomen, “Eindelijk, maar hoe krijg je zo’n aanhanger achteruit de helling af zonder het designer huis binnen te rijden?” Gelukkig heeft de verkoper meer ervaring met aanhangers dan ik. Terug naar Windy Wellington met de wagen volgeladen. De geweldige banken staan zondagmiddag eindelijk veilig thuis! Een hele geruststelling! Kom ik de volgende dag terug van het werk hoor ik dat de kat van onze huisgenoten de banken heeft verwelkomd door er meteen eens flink overheen te zeiken. Tja, zo gaan die dingen...
Maar we zijn dus lekker ons eigen plekkie hier aan het creëren. De huisraad is zo goed als aangevuld, dankzij Berrith. Zij is echt heel goed bezig! Naast het aanschaffen van ‘nieuwe’ huisraad heeft ze de afgelopen tijd ook nog tijd gevonden om een paar hele goede contacten op te doen i.v.m. werkgelegenheid, heeft ze verschillende sollicitaties de deur uitgedaan EN is ze ook nog eens begonnen met vrijwilligers werk bij de SPCA (‘t dierenasiel). GEWELDIG!!
Volgende halte is weer wat aan ontspanning doen. Jullie begrijpen dat we natuurlijk wel het meeste moeten maken van ons verblijf hier. Wat hobby’s oppakken (we hebben die gitaar niet voor niets de wereld over laten varen), motor kopen, van het weekend maar weer eens de bergen in en door de week weer wat aan sport gaan doen. Een tijdje geleden zijn we bij de karate-grading (tweede ‘dan’) van Solis geweest. Ondanks een aantal gebroken neuzen en gekneusde ribben heeft dit wel een enorme aantrekkingskracht op ons uitgeoefend. Moet hier maar eens mijn eigen ‘Mister Miagi’ gaan zoeken. THE NEXT KARATE SLUNGEL!!!
Tot zover voor nu. Binnenkort ook weer wat nieuwe foto’s. Hou ons ook op de hoogte van jullie avonturen.
Cheers,
Richard
Sunday, April 29, 2007
Holiday's over, back to business
How’s it going, ya’ll?
We zijn hier nu 2 maanden en 1 week. Lijkt veel langer, maar aan de andere kant vind ik dat we ook al veel geregeld hebben in zo’n korte tijd. We beginnen nu wel wat vaker aan vrienden en familie te denken. Ik begrijp van sommigen thuis dat het besef daar ook is doorgedrongen dat we echt ver weg zitten. Maar daarom snel een kleine update, dit keer vooral in beeldende vorm: foto’s.
Over 5 dagen gaat Richard beginnen met werken bij Biosecurity. Spannend! Met het ophalen van onze spullen bij de haven hebben we al voordeel ondervonden hiervan. Je moet aangifte doen bij MAF van spullen die het land inkomen, voordat je je verscheping op kan halen. Biosecurity is een onderdeel van MAF en ze vonden het wel leuk geloof ik dat ze met een toekomstige collega te maken hadden. Er werd in ieder geval gezorgd dat de mensen in Auckland (daar blijken onze spullen nog te staan) even snel de spullen naar Wellington doorsturen voor inspectie. En verontschuldigingen dat we wel moeten dokken voor deze inspectie, aangezien Richard bij wijze van spreken gaat werken voor de mensen die die inspectie uitvoeren.
Ik heb nog geen baan gescoord, maar ga stug door. Ondertussen proberen we onze stek gezellig te maken. We hebben een bed en sinds vandaag een auto (gekocht, nog niet in bezit) en een koelkast en een bureautje voor de laptop en camera! Het schiet al op. De kleren slingeren nog rond op de grond. Die van mij dan, die van Richard hebben ondertussen een plekje gekregen in de boekenkast. Volgende week willen we graag een ‘moggy’ gaan halen uit het asiel…een kat dus, een hond zit er voorlopig niet in denk ik. De prioriteiten zijn in ieder geval duidelijk, haha.
Wij hebben een paar heerlijke weken vakantie gevierd. De kiwi’s zwemmen niet in de vrije dagen zoals wij gewend zijn als voormalig ambtenaartjes, dus we hebben het ervan genomen.
Eva Cornelissen heeft zich tijdens de vakantie bij ons gevoegd en dat was super! Ze zwerft nu nog rond op het Zuidereiland en komt straks nog naar Wellington. Kan ze als eerste onze plek aanschouwen en kan ik eindelijk alle cafeetjes (koffie) laten zien in Welly.
De foto’s van de vakantie zijn eindelijk op de weblog gezet. Moet sneller kunnen, maar kost mij nogal tijd om de boel te selecteren, verkleinen, verplaatsen…bla bla. Er zijn 5 nieuwe galleries bij. Per gallerie zijn er vaak meerdere pagina’s, dus vergeet niet rechts bovenin de hoek naar de volgende pagina’s te klikken.
Lieve mensen, dank voor al jullie mail. Ben ook heel blij met de berichtjes van de familie Van den Hout en Gulickx in het gastenboek! Houdoe!!!
Vrienden en vriendinnetjes, ik mis jullie! Vele voornemens om ’s avonds achter skype te kruipen, maar goed, je weet hoe dat gaat..een avond is zo voorbij en in de ochtend skypen om jullie ’s avonds jullie tijd te pakken te krijgen valt ook niet mee . Ik denk veel aan jullie hoor.
Veel liefs van Richard en mij,
Berrith xxx
We zijn hier nu 2 maanden en 1 week. Lijkt veel langer, maar aan de andere kant vind ik dat we ook al veel geregeld hebben in zo’n korte tijd. We beginnen nu wel wat vaker aan vrienden en familie te denken. Ik begrijp van sommigen thuis dat het besef daar ook is doorgedrongen dat we echt ver weg zitten. Maar daarom snel een kleine update, dit keer vooral in beeldende vorm: foto’s.
Over 5 dagen gaat Richard beginnen met werken bij Biosecurity. Spannend! Met het ophalen van onze spullen bij de haven hebben we al voordeel ondervonden hiervan. Je moet aangifte doen bij MAF van spullen die het land inkomen, voordat je je verscheping op kan halen. Biosecurity is een onderdeel van MAF en ze vonden het wel leuk geloof ik dat ze met een toekomstige collega te maken hadden. Er werd in ieder geval gezorgd dat de mensen in Auckland (daar blijken onze spullen nog te staan) even snel de spullen naar Wellington doorsturen voor inspectie. En verontschuldigingen dat we wel moeten dokken voor deze inspectie, aangezien Richard bij wijze van spreken gaat werken voor de mensen die die inspectie uitvoeren.
Ik heb nog geen baan gescoord, maar ga stug door. Ondertussen proberen we onze stek gezellig te maken. We hebben een bed en sinds vandaag een auto (gekocht, nog niet in bezit) en een koelkast en een bureautje voor de laptop en camera! Het schiet al op. De kleren slingeren nog rond op de grond. Die van mij dan, die van Richard hebben ondertussen een plekje gekregen in de boekenkast. Volgende week willen we graag een ‘moggy’ gaan halen uit het asiel…een kat dus, een hond zit er voorlopig niet in denk ik. De prioriteiten zijn in ieder geval duidelijk, haha.
Wij hebben een paar heerlijke weken vakantie gevierd. De kiwi’s zwemmen niet in de vrije dagen zoals wij gewend zijn als voormalig ambtenaartjes, dus we hebben het ervan genomen.
Eva Cornelissen heeft zich tijdens de vakantie bij ons gevoegd en dat was super! Ze zwerft nu nog rond op het Zuidereiland en komt straks nog naar Wellington. Kan ze als eerste onze plek aanschouwen en kan ik eindelijk alle cafeetjes (koffie) laten zien in Welly.
De foto’s van de vakantie zijn eindelijk op de weblog gezet. Moet sneller kunnen, maar kost mij nogal tijd om de boel te selecteren, verkleinen, verplaatsen…bla bla. Er zijn 5 nieuwe galleries bij. Per gallerie zijn er vaak meerdere pagina’s, dus vergeet niet rechts bovenin de hoek naar de volgende pagina’s te klikken.
Lieve mensen, dank voor al jullie mail. Ben ook heel blij met de berichtjes van de familie Van den Hout en Gulickx in het gastenboek! Houdoe!!!
Vrienden en vriendinnetjes, ik mis jullie! Vele voornemens om ’s avonds achter skype te kruipen, maar goed, je weet hoe dat gaat..een avond is zo voorbij en in de ochtend skypen om jullie ’s avonds jullie tijd te pakken te krijgen valt ook niet mee . Ik denk veel aan jullie hoor.
Veel liefs van Richard en mij,
Berrith xxx
Wednesday, March 28, 2007
Aan het werk... maar eerst vakantie!!
Bij iedereen de deur plat lopen werkt!! Ik heb een baan!! Nou ja, ik heb ongeveer anderhalve week geleden (precies drie weken na touch down) een baan aangeboden gekregen. We zijn nu druk met het uitwerken van de details. Salaris, visum etc. Ik wil nog niet te hard juichen voordat alles echt in kannen en kruiken is maar eigenlijk betekent dit dat we mogen blijven!! HELEMAAL TE GEK!!
Nu is iedereen natuurlijk heel erg benieuwd wat ik ga doen! Nou, ik ben er via via terecht gekomen en ik heb de vacature beschrijving of advertentie nog steeds niet gezien. Maar uit de gesprekken is me één en ander wel duidelijk geworden. Het is een baan bij Biosecurity NZ, zij moeten ervoor zorgen dat allerlei vervelende beestjes, plantjes en ziektes die de Nieuw Zeelandse inheemse natuur kunnen bedreigen buiten de deur blijven (ondermeer bekend van de beagels op het vliegveld, snuffelen fruit uit je rugzak). Het is een onderdeel van het ministerie van Landbouw hier (MAF).
Ze hebben mij de positie van senior advisor .... nog iets... bij het team Risk-analysis, Pre-clearance Animal Products aangeboden. Grensbewaking dus... het team schrijft Import Health Standards voor de import van allerlei dierlijke producten uit de verschillende windstreken. Maar de meeste tijd zijn ze kwijt met producten die in het grijze gebied vallen, de producten die niet echt voldoen aan de gestelde normen, zogenaamde non-compliance. Oftewel de moeilijke vragen stellen ze aan mij. Ik moet analyseren wat het gevaar is van zo'n import en maatregelen bedenken om dat gevaar in te perken. Echt leuk denkwerk en geheel nieuw voor mij dus een goeie uitdaging. Ze hebben me tijdens de sollicitatieprocedure al wat oefeningen laten doen en dat was echt lachen en ik was er blijkbaar goed in want ze willen me graag hebben (bij gebrek aan beter!! :). Ze wilden eigenlijk een dierenarts hebben (was bij mijn vorige baan ook zo) maar ik heb ook hen kunnen overtuigen dat Wageningers veel beter zijn!!
Beste van dit aanbod is dat de persoon die het werk vóór mij deed nog een maand terug komt om al het werk wat is blijven liggen weg te werken zodat ik "fresh" kan beginnen. Maar belangrijker is dat Berrith en ik nog even lekker op vakantie kunnen voordat ik moet beginnen met werken!! Drie weken naar het zuidereiland!! SWEET!!
Cheers
Richard
Nu is iedereen natuurlijk heel erg benieuwd wat ik ga doen! Nou, ik ben er via via terecht gekomen en ik heb de vacature beschrijving of advertentie nog steeds niet gezien. Maar uit de gesprekken is me één en ander wel duidelijk geworden. Het is een baan bij Biosecurity NZ, zij moeten ervoor zorgen dat allerlei vervelende beestjes, plantjes en ziektes die de Nieuw Zeelandse inheemse natuur kunnen bedreigen buiten de deur blijven (ondermeer bekend van de beagels op het vliegveld, snuffelen fruit uit je rugzak). Het is een onderdeel van het ministerie van Landbouw hier (MAF).
Ze hebben mij de positie van senior advisor .... nog iets... bij het team Risk-analysis, Pre-clearance Animal Products aangeboden. Grensbewaking dus... het team schrijft Import Health Standards voor de import van allerlei dierlijke producten uit de verschillende windstreken. Maar de meeste tijd zijn ze kwijt met producten die in het grijze gebied vallen, de producten die niet echt voldoen aan de gestelde normen, zogenaamde non-compliance. Oftewel de moeilijke vragen stellen ze aan mij. Ik moet analyseren wat het gevaar is van zo'n import en maatregelen bedenken om dat gevaar in te perken. Echt leuk denkwerk en geheel nieuw voor mij dus een goeie uitdaging. Ze hebben me tijdens de sollicitatieprocedure al wat oefeningen laten doen en dat was echt lachen en ik was er blijkbaar goed in want ze willen me graag hebben (bij gebrek aan beter!! :). Ze wilden eigenlijk een dierenarts hebben (was bij mijn vorige baan ook zo) maar ik heb ook hen kunnen overtuigen dat Wageningers veel beter zijn!!
Beste van dit aanbod is dat de persoon die het werk vóór mij deed nog een maand terug komt om al het werk wat is blijven liggen weg te werken zodat ik "fresh" kan beginnen. Maar belangrijker is dat Berrith en ik nog even lekker op vakantie kunnen voordat ik moet beginnen met werken!! Drie weken naar het zuidereiland!! SWEET!!
Cheers
Richard
Friday, March 23, 2007
Four Seasons in One Day
Wellington staat bekend om de wind. Tot nu toe boffen we met het weer en wind is geen ramp, zolang je niet hoeft te fietsen! Bijzonder is wel dat je in 1 dag echt van alles kan meemaken: zon, wind, regen, hagel etc. 'Four Seasons in One Day' van Crowded House gaat dan ook over het weer in NZ en niet, zoals ik dacht, over gemoedstoestanden!
125 Cashmere Avenue, ons nieuwe adres in NZ. Khandallah is een ‘classy’, kinderrijke buurt met een geweldig uitzicht. In het centrumpje zit een supermarkt, stomerij, 2 pizzatenten (Divine en Hell), een dierenarts, 2 makelaars en bieb en een pub waar onze huisgenoot Jay werkt. Jay komt oorspronkelijk uit Engeland en is getrouwd met Simon. Ze zijn allebei rond de 30 en hebben twee meisjes van 4 en 5, Zoë en Shannon. De meisjes zijn enorme wildebrassen, twee echte clowns. Simon heeft een eigen bedrijf als boomchirurg. Tony en Tania wonen ook nog hier. Zij vertrekken 6 april en dan kunnen wij in onze kamers. We slapen nu in de logeerkamer van J en S. Sinds gisteren slapen we daar een stuk rustiger nu ik van het bestaan afweet van de White Tail Spider. Op zich een niet giftige spin, maar ze geven je enorme builen. De details zijn op verzoek verkrijgbaar. Het hele huis is gesprayd omdat de kinderen een paar keer gebeten zijn, dus zolang het goedje werkt hoef ik mijn bed niet te checken. Wisten jullie trouwens dat hooiwagens de meest giftige spinnen ter wereld zijn? Het is dat ze geen tanden waarmee ze kunnen bijten….
Het huis is lekker ruim. Beetje slecht geïsoleerd dus wel berekoud en dat hebben we in de zomer al meegemaakt, dus dat beloofd wat. Als het koud wordt, staat de houtkachel kennelijk non-stop te branden. Om 18.00 staat de pot al op tafel omdat de stuiterballen dan honger hebben. We koken afwisselend en Jay is een enorme gezondheidsfreak en goeie kookster. Geweldig dus. We koken afwisselend. Als we straks allebei werken zal dat wellicht wat afnemen. Dan zijn we vast later thuis.
Zoals op de foto’s te zien hebben we een geweldig uitzicht over Wellington en de zee. Verder lopen in de tuin nog rond: 3 cavia’s en een konijn en twee katten. Allen met gebruiksaanwijzingen. We hebben een vaatwasser! Bless us. Richard en ik zijn zo blij dat we (nog) ruziemaken om wie ‘m in en uitruimt. De bushalte is onderaan ons huis en het station is 5 minuten lopen. 5 haltes en 15 minuten later sta je in Wellington. Op dit treintraject hebben we al een mooi avontuur beleeft: de diefstal van mijn portemonnee. Gejat door een joch dat tegenover me zat en opeens heel dicht bij mij in de buurt zijn veters begon te strikken. Toen we ‘m erop aan spraken ontkende hij in alle staten: ‘get your facts straight man!’. Politie gebeld en die kwamen uitgerukt met 3 auto’s en een speurhond. Ondertussen was de dader er vandoor. We hebben een half uur met de politie rond gereden. Ze waren in shock dat dit in hun rustige buurt gebeurde. Wij waren in ieder geval onder de indruk van de inzet van de politie. Geen halve maatregelen!
Achter ons huis doemt Mount Kau Kau op. De hoogste berg van Wellington, 480m oid. Na 40 minuten lopen vanaf huis inclusief stevige klim sta je op de top met een prachtig uitzicht over Wellington en omgeving en het Zuider Eiland, als het helder is. Vanmorgen ben ik ipv een rondje joggen de berg opgelopen (joggen is vermoeiend in dit heuvelland!). Het is echt een perfecte work-out met een uitzicht als beloning en dan naar beneden rennen.
Het vergaat ons goed hier. Af en toe missen we jullie en dan is het even een baalmoment, maar dat hoort erbij. Vanaf vandaag hebben we internet en kunnen we eindelijk babbelen met de webcam, hoewel dat wel iets lastiger wordt nu het tijdverschil met ingang van jullie zomertijd 10 uur wordt! Bij jullie is eergisteren de lente begonnen, bofferts!
Groetuh! Berrith
125 Cashmere Avenue, ons nieuwe adres in NZ. Khandallah is een ‘classy’, kinderrijke buurt met een geweldig uitzicht. In het centrumpje zit een supermarkt, stomerij, 2 pizzatenten (Divine en Hell), een dierenarts, 2 makelaars en bieb en een pub waar onze huisgenoot Jay werkt. Jay komt oorspronkelijk uit Engeland en is getrouwd met Simon. Ze zijn allebei rond de 30 en hebben twee meisjes van 4 en 5, Zoë en Shannon. De meisjes zijn enorme wildebrassen, twee echte clowns. Simon heeft een eigen bedrijf als boomchirurg. Tony en Tania wonen ook nog hier. Zij vertrekken 6 april en dan kunnen wij in onze kamers. We slapen nu in de logeerkamer van J en S. Sinds gisteren slapen we daar een stuk rustiger nu ik van het bestaan afweet van de White Tail Spider. Op zich een niet giftige spin, maar ze geven je enorme builen. De details zijn op verzoek verkrijgbaar. Het hele huis is gesprayd omdat de kinderen een paar keer gebeten zijn, dus zolang het goedje werkt hoef ik mijn bed niet te checken. Wisten jullie trouwens dat hooiwagens de meest giftige spinnen ter wereld zijn? Het is dat ze geen tanden waarmee ze kunnen bijten….
Het huis is lekker ruim. Beetje slecht geïsoleerd dus wel berekoud en dat hebben we in de zomer al meegemaakt, dus dat beloofd wat. Als het koud wordt, staat de houtkachel kennelijk non-stop te branden. Om 18.00 staat de pot al op tafel omdat de stuiterballen dan honger hebben. We koken afwisselend en Jay is een enorme gezondheidsfreak en goeie kookster. Geweldig dus. We koken afwisselend. Als we straks allebei werken zal dat wellicht wat afnemen. Dan zijn we vast later thuis.
Zoals op de foto’s te zien hebben we een geweldig uitzicht over Wellington en de zee. Verder lopen in de tuin nog rond: 3 cavia’s en een konijn en twee katten. Allen met gebruiksaanwijzingen. We hebben een vaatwasser! Bless us. Richard en ik zijn zo blij dat we (nog) ruziemaken om wie ‘m in en uitruimt. De bushalte is onderaan ons huis en het station is 5 minuten lopen. 5 haltes en 15 minuten later sta je in Wellington. Op dit treintraject hebben we al een mooi avontuur beleeft: de diefstal van mijn portemonnee. Gejat door een joch dat tegenover me zat en opeens heel dicht bij mij in de buurt zijn veters begon te strikken. Toen we ‘m erop aan spraken ontkende hij in alle staten: ‘get your facts straight man!’. Politie gebeld en die kwamen uitgerukt met 3 auto’s en een speurhond. Ondertussen was de dader er vandoor. We hebben een half uur met de politie rond gereden. Ze waren in shock dat dit in hun rustige buurt gebeurde. Wij waren in ieder geval onder de indruk van de inzet van de politie. Geen halve maatregelen!
Achter ons huis doemt Mount Kau Kau op. De hoogste berg van Wellington, 480m oid. Na 40 minuten lopen vanaf huis inclusief stevige klim sta je op de top met een prachtig uitzicht over Wellington en omgeving en het Zuider Eiland, als het helder is. Vanmorgen ben ik ipv een rondje joggen de berg opgelopen (joggen is vermoeiend in dit heuvelland!). Het is echt een perfecte work-out met een uitzicht als beloning en dan naar beneden rennen.
Het vergaat ons goed hier. Af en toe missen we jullie en dan is het even een baalmoment, maar dat hoort erbij. Vanaf vandaag hebben we internet en kunnen we eindelijk babbelen met de webcam, hoewel dat wel iets lastiger wordt nu het tijdverschil met ingang van jullie zomertijd 10 uur wordt! Bij jullie is eergisteren de lente begonnen, bofferts!
Groetuh! Berrith
Friday, March 9, 2007
Jagen en Berrith’s verjaardag
Morgen zijn we hier twee weken. Om een idee te geven hoe het hier is, ik zit momenteel (korte broek, petje tegen de zon, slippers heb ik uitgeschopt) aan de ‘Waterfront’ in Wellington en ik kijk over een zonovergoten baai met blauw water en groene heuvels lekker in de zon met een licht briesje (Windy Wellington) die het heerlijk draagbaar maakt.Hier zit ik op de laptop dit bericht te typen. De afgelopen twee weken heb ik alleen maar mijn korte broek en slippertjes gedragen, heerlijk
Na de eerste paar dagen zijn we nu echt op jacht. Op jacht naar een huis (want de backpacker zijn we nu echt zat), op jacht naar een baan (want die hebben we nodig willen we hier kunnen blijven), op jacht naar een auto (om de stad zo nu en dan te kunnen ontvluchten) en op jacht naar een zonnebril (die heb je hier echt nodig want de zon is zó fel). We hebben de prioriteit maar gelegd bij een huis. Je voelt je een stuk beter als je je eigen plekkie hebt. Afgelopen maandag was het, na een paar miskleunen, prijs. We zijn op bezoek geweest bij een stel, Simon (boomchirurg) en Jay (barkeepster) met hun twee dochters. We kunnen daar een ‘vleugel’ van het huis huren. Bij aankomst zijn we nog wat sceptisch maar als we het geweldige uitzicht over de baai zien, Simon en Jay wat beter hebben leren kennen en de kamers hebben gezien zijn we overtuigd dat dit een geweldige stek is. Simon en Jay zijn echte gezelligheidsmensen, dus dat beloofd altijd veel mensen over de vloer en veel feestjes en barbecues. Beste is nog wel de extra logeerkamer die we daar tot onze beschikking hebben en een heuse spa-pool in onze eigen badkamer!! De plek is echter pas per 6 april beschikbaar maar we mogen volgende week al onze intrek in de ‘spare’ room nemen. Ze hebben ons ook al uitgenodigd voor een weekendje in hun strandhuisje. Die hebben ze vorige week net gekocht! Echt hele aardige mensen dus!!
Nu we een huis hebben gevonden heeft een baan de absolute prioriteit. De baan waar ik erg hoopvol over was toen we naar Nieuw Zeeland vertrokken gaat in de eerste week meteen nét aan mijn neus voorbij. Das al de tweede baan die ik nét niet krijg… derde keer is scheepsrecht? Nou ja geeft niets, zou ook te makkelijk zijn geweest. Morgen weer een gesprek voor een andere baan en ik kreeg gisteren te horen dat iemand anders een baantje voor een half jaar voor me heeft. Waarschijnlijk is dit niet goed genoeg voor een verblijfsvergunning maar het is een begin. Berrith is ook goed bezig. Via Solis zijn ex-vriendin, Emma, krijgt ze allerlei handige tips en nieuwe contacten. We netwerken heel wat af.
In de eerste week hadden we natuurlijk ook Berrith’s verjaardag. Om dit toch een bijzonder tintje te geven heb ik me de avond ervoor lopen uitsloven en gepoogd om een kwarktaart te bakken. Niet zonder hulp van de jarige zelf natuurlijk. Op de heugelijke dag maak ik ’s ochtends de taart af met verjaardagskaarsjes. Das nog niet makkelijk want tegen de tijd dat je de laatste hebt aangestoken is de eerste al bijna opgebrand. En Berrith is nog niet eens beneden!! STRESS!! Dus voordat de kaarsjes gereduceerd zijn tot een plasje kaarsvet op het midden van de taart ren ik met brandende taart het trappenhuis in waar ik Berrith tegenkomen en waar ze gelukkig de kaarsjes uit kan blazen. GEFELICITEERD!! Na een ontbijt van kwarktaart gaan we mee met de ‘Discover Wellington Tour’. Klinkt echt als een ouwe wijven trip maar het was echt een hele leuke verjaardagsactiviteit. Heel veel scènes van de ‘Lord of the Rings’ films zijn namelijk rondom Wellington opgenomen. We rijden langs wat mooie plekken en het commentaar van gids maakt het nog mooier. We stappen uit bij de Karori Wild Life Sanctuary waar we lekker tussen de Nieuw Zeelandse inheemse diersoorten wandelen. Aan het einde van de dag gaan we heerlijk uit eten en luistert Berrith naar alle voicemail berichten want we waren vergeten haar mobiel mee te nemen.
De dag erna brengen we een bezoekje aan Solis. Iets meer dan twee uur met de bus. Bij zijn huis aangekomen doen we Berrith’s verjaardagmaal nog eens dunnetjes over. We stoken in de achtertuin een groot vuur waar we een dikke stalen plaat op leggen. Onder de sterrenhemel roosteren we er mosselen, gamba’s, worst en biefstuk op: kiwi-style barbequen. Hierbij hoort natuurlijk ook de nodige hoeveelheid alcohol. Het was een geweldige avond, even weg van solliciteren, computers en backpackers!
Laatste nieuwtje dat ik jullie niet wil onthouden is ons fotoalbum. Kijk in de kolom hiernaast. Klik op de link om naar ons fotoalbum te gaan. Daar kan je de foto’s van het vertrek en Berrith’s verjaardag zien en binnenkort is daar natuurlijk onze nieuwe stek te bewonderen!!
Cheers,
Richard
Thursday, March 1, 2007
Vertrek en aankomst
Een week geleden stonden we op Schiphol en namen we afscheid van familie en vrienden. Richard en ik hebben in de weken ervoor als gekken rondgerend om de boel gereed te krijgen voor vertrek. Kennelijk was daar wat druk voor nodig :) Via Marktplaats gitaar, bureaustoel, spiegel, gewichten en de eettafel kwijtgeraakt. De rest gaan we wellicht weer tegenkomen als we op bezoek zijn bij vrienden en familie!We hebben nog 1,5 m3 prullen laten verschepen via een internetbedrijf. We moesten zelf de spullen ingepakt afleveren in de haven van Rotterdam. Dat was een belevenis op zich. Laten we zeggen dat het ons niet zal verbazen als we onze winterkleren en kerstballen (mijn verzoek…’t zijn er maar een paar!) op het 8 uur journaal zien ronddobberen… Nog wat uitschrijvingen hier en daar en toen moesten we echt gaan inpakken. Dat hebben we in 2 dagen gedaan en de stekker van de stofzuiger trok ik 5 minuten voor de komst van de nieuwe bewoner uit het stopcontact. Voordeel van dit alles is dat we de nacht voor vertrek prima hebben geslapen en de ochtend zelf in een roes naar Schiphol togen. Maar ja, afscheid nemen kwam even goed hard aan. Bleek dat we de tijd van naar de gate gaan nogal verkeerd hadden ingeschat, dus het afscheid kon alleen maar kort en krachtig. De pleister in een korte ruk eraf om zo maar te zeggen.
Na de douane begon dan ons avontuur en konden we eindelijk 30 uur lang op onze kont zitten! KLM…ik neem alles terug. Prima vlucht, beenruimte en goeie service. Tussenstop LA viel mee. Wel weer alle bagage uit- en inchecken. Vingerafdrukken en mugshot en door naar Auckland. Dat viel wel tikje tegen. Een nachtvlucht is saaaai en lijkt daarom nog langer. Geen snacks voor afleiding bijvoorbeeld. Zoals de purser van Air NZ al zei na de eerste maaltijd: folks, enjoy your meal ‘cos it’s the last you’re gonna eat in 8 hours. En dat was zo. In het donker kwamen we aan in Auckland en niet lang daarna zetten we eindelijk voet in Wellington! We werden opgehaald door Solis (Richard’s kiwi mate) in de motregen. Maar dat gaf niets…heerlijk om frisse lucht binnen te krijgen. We ontdekten weer dat er in NZ een heerlijk zoete bloemige zweem in de lucht hangt. Was me bij het 2e bezoek aan NZ al opgevallen. Echt geweldig! Jammer dat je dat na een paar dagen niet meer ruikt. Maar ben benieuwd of het mensen die langskomen zal opvallen.
Het eerste weekend hebben we gelogeerd in het huis van de moeder van Solis en we hadden het rijk voor ons alleen. We vielen met onze neus in de boter omdat het grootste gratis muziekfestival van NZ dat weekend plaatsvond in Wellington: Cuba Street Carnival. Dat het zo groots was lazen we de volgende dag in de krant. Hadden we zelf niet door, maar zolang onze oogjes open wilde blijven viel het wel op dat er een heel relaxte sfeer hing in de stad, niet te vergelijken met een KoninginneNach.
Vanaf vandaag zitten we weer in de vertrouwde jeugdherberg YHA. Daar is het goed geregeld en daar vandaan schrijf ik nu in opdracht van Richard de weblogkoning. Ik ben aan de beurt…en zoveel is er nog niet gebeurt. We speuren elke dag krant en internet af naar een leuk huis met gezellig flatmates. Die zijn er genoeg, maar ze zitten niet vaak op een stel te wachten. Jammerrrr. Ook beginnen we zo langzamerhand weer de zoektocht naar banen op te starten. Verder genieten we van lekker weer met af en toe een Wellingtonians windje en long blacks en trim-lattes (koffie) waar Wellington beroemd om is. Meer koffiedrinkplekjes (cafés) per inwoner dan in New York. Zo, weer een mooi NZ-feitje. Wellington voelt goed. Vandaag voor het eerst langs het water gejogd. Dat kan hier heel goed en aan gezelschap van joggers geen gebrek.
Voor de betere borrelpraat hopelijk met jullie in de toekomst: een ‘nieuw’ leven opbouwen in een ver land geeft een heel raar gevoel! Waar begin je? Als je nog niemand kent en niemand weet van jou bestaan af dan ga je bijna verlangen naar een baan om een soort bestaansrecht/doel te ervaren. A very scary thought! Maar dat was alleen maar dag 1, toen hadden we nog zware jetlag! Tot zover…hopelijk binnenkort plaatjes van onze nieuwe stek.
Monday, January 8, 2007
Een eerste indruk!
We zijn afgelopen september, de hele maand, naar Nieuw Zeeland geweest om eens sfeer te snuiven en een indruk te krijgen of we daar straks wel een baantje kunnen vinden. We hebben een fantastische maand gehad. Met de sfeer zit het wel goed. We zijn ook serieus bezig geweest, “headhunters” gesproken en kennismaking/sollicitatie gesprekken gehad met mogelijke werkgevers. Niet altijd even makkelijk om tijdens je “vakantie” je in je pak en stopdas te hijsen. Maar we hebben ook op dat front uiteindelijk een positieve indruk gekregen. We hebben goede contacten gelegd en een baan moet te regelen zijn als we wat langer in Nieuw Zeeland zijn. Om jullie een wat beter beeld te geven, wat foto’s van onze ervaringen toen. Een hoofdrol is weggelegd voor mijn goede vriend Solis, een Kiwi (Nieuw Zeelander), waar ik nauw mee heb samengewerkt tijdens mijn stage (2001-2002) in Nieuw Zeeland.
Met Berrith en Solis voor zijn hele relaxte huisje tussen de weilanden vlak bij Pamerston North.
Met Berrith en Solis voor zijn hele relaxte huisje tussen de weilanden vlak bij Pamerston North.
Crayfish vangen (dit kan zo'n beetje in elke willekeurig riviertje).
"Fush and Chups"
Typisch Nieuw Zeeland: de "koru",
fern tree's,
en natuurlijk de schapen!
Het is een land waar we onze dromen kunnen verwezenlijken: vrijstaand huisje, veranda met een zachte bank, pick-up met de hond achterin, buiten leven, gezellige gastvrije mensen om je heen en natuurlijk het avontuur van een leven opbouwen aan de andere kant van de wereld! Moeilijke kant van het verhaal zijn natuurlijk niet de materiele zaken, maar alle mensen en familie die we achter laten. Die gaan we echt heel erg missen. We houden heel graag met iedereen contact en vandaar ook deze web-log. Aan iedereen dus ook het verzoek om een reactie achter te laten!!
Inmiddels hebben we ons huis verkocht, baan opgezegd, de inboedel is onder familie en vrienden verdeeld, de rest van de inboedel gaat naar Marktplaats. De tickets zijn geboekt. WE GAAN ECHT!! 21 Februari as. vertrekken we!!
Cheers!
Richard
Subscribe to:
Posts (Atom)
